10 Mayıs 2013 Cuma

Çapkınım Hovardayım 38 yaşındayım


Adım Caput göbek adım Bahtiyar. 11'de yediğim Mc Donalds'dan sonra iki saat sızdım. Gecenin birinde uyandım. Artık sabaha kadar buradayım belli ki. İki saat sonra uyandım ve dedim: “38 yaşındayım”
38 yaşındayım ve artık hiçbir şey bana anormal gelmiyor. Bir film çektim daha vizyona çıkmadı. Bir kitap yazdım henüz basılmadı. Dünyayı dolaşıyordum yarım kaldı. Uçurumun kenarındayken sormuştum kendime: “Bu dünyadan ne bekliyorsun Caput?” diye. Üç cevap bulmuştum. Film çekmek, kitap yazmak ve dünyayı dolaşmak.
Bir sene kadar önce blog yazmayı bıraktım. Yazmaktan, yani hayal kurmaktan yorulmuş bir adam olarak. “Yazmak için Yaşamak” beynime tohumlarını ektiğinden beri böyleydi bu. Yazmak, sürekli yazmak, bir yazar sürekli yazar. İyi amk bir yazar sürekli yazar da bir yazar arasıra da okunur ama…
38 yaşındayım ve hiçbir şey beni şaşırtmıyor. İri cüsseli bir adamım, Balzac kadar çok yerim ama onun kadar iyi yazamam. Günde iki paket sigara içerim. Vücudum “yapma bunları bana” diyeli çok oldu. Ama ben hala onu dinlemiyorum. Diyalektik gereği bir noktada “ee sigerim!” diyecek diye bekliyorum.
Hayata ve güzel şeylere olan tutkum hala bitmedi. Bu tutkunun bana büyük ve güzel şeyler yaptıracağına inandım hep. Artık inanmıyorum galiba. Yapacağım büyük ve güzel şeylerin insanlarda da büyük ve güzel duygular uyandıracağına inanıyordum. Artık inanmıyorum.
İyi değilim kısacası.