CAPUT MAGNUS CONFUSUS

28/01/2012

2012-01-28T07:21:00.001-08:00

Yazacak çok fazla bir şey yok. Kafa karışıklığı devam. Heyecan için banka mı soysam?

20.01.2012

2012-01-20T11:57:00.000-08:00

Kafa karışıklığı çok enteresan bir şey. Bazen işe yarıyor ama bazen de çok engelleyici oluyor. Orayı burayı temizleyip toparlıyorum sabahtan beri. Perdeleri yıkamak için banyoya girip dişimi fırçalayarak çıkıyorum. Sonra bilgisayarın başına oturunca "ben n'apıcaktım ya..." diye düşünmeye başlıyorum. Bitmemiş ya proce, yarım kalmış ya o yüzden kafaya takılıp kalıyor. Bir saat sonra kahve yapmaya gidip -onu da unutup- bulaşıkları makineye dizerken aklıma geliyor, "ben perdeleri yıkıycaktım". Bu sefer de perdeleri yıkamaya gidip kurutma makinesindeki kuruları alıp çıkıyorum elbette. Aynı durum iş için de geçerli oluyor. Bir yandan sıralama yaparken diğer taraftan bir önceki bölümün sahnesini değiştirip aynı zamanda başka bir iş için okuma yaparken düşündüğüm başka bir proje için belgesel seyrediyorum.

Allah benim belamı versin.

Selanik'ten Sevgiler

2012-01-17T12:51:00.000-08:00

Bir ülkede olmamak o ülkede olmadığın anlamına gelmiyor. Hrant Dink davasının sonuçlanması... Gün içinde twitterda Hrant Dink hakkında yazan canım faşist kardeşlerim... sanki bu ülke, bu topraklar hiç başkalarının olmadı... Hep türkler vardı burda bundan sonra da hep olacak... bugünlerde sık sık Selanik'e gelip gidiyorum. gittikçe daha fazla kalmak istiyorum, dönesim yok... dönmek istemiyorum evet... ya da turist gibi gideyim bir kaç gün kalayım istiyorum... burda kriz var, ülke tarihinin en büyük krizi yaşanıyor... insanlar sokaklarda, yerim krizini modunda dolaşıyorlar. komünistler ve anarşistler yürüyor, polisle çatışıyorlar, sonra barlara gidip içip muhabbet ediyorlar... parası olan olmayana ısmarlıyor... her gününe bir patlama, bir baskın, bir suikast, bir saldırı, bir tecavüz çarpmıyor bu ülkenin... her şey bu kadar kolay unutulmuyor, her şey bu kadar çok büyütülmüyor, gerçekten büyütülmesi gereken şeyler de kolay kolay gündemden düşmüyor... hrant dink öleli beş yıl olmuş... uğur mumcu öldüğünde ben lisedeydim... ne fark etti?

acı olan hrant dink'in öldürülmesinden hemen önceki günlerde benim "artık geliştik canıım... bu ülkede artık siyasi cinayet filan olmaz" diye düşünmüş olmam...

eskiden severdim ülkemi... çok severdim hem de... içinde bulunduğu kötü duruma üzülürdüm... insanlarının cahilliğine... ne kadar kolay sürüklenebildiklerine... eğer birazcık eğitim almış olsalar... dünyaya biraz farklı gözlerle bakmayı öğrenebilseler... hadi lan ordan! yok öyle bir şey! hiçbir zaman olmadı, bundan sonra da olmayacak! bir kaç iyi adam olarak yaşıyoruz biz bu ülkede... bizi susturdular. sadece çocuklarımıza örnek olabileceğiz artık. onların da bir an önce yurtdışına kapağı atmaları için elimizden geleni yapacağız.

türkiye özal'la birlikte zincirlerinden kurtuldu, erdoğan'la birlikte kudurdu. artık türkiye'yi kimse tutamaz. hep birlikte fareler gibi uçuruma doğru koşuyoruz. çok da uzun olmayan bir süre sonra ortalıktaki duman kalktığında geride kalanlar "ananı avradını! biz ne yaptık lan bu ülkeye!" diyecekler. ama artık çok geç olacak.

ben o gün orada olmayacağım

bir şiiri çıkaramamak

2012-01-11T11:07:00.000-08:00

dolanır, imgeleri not edersin, bir tur yazarsın, yazarken soğursun kendinden, ne müziği tuttu ne içinin kıyması. beklemeye alırsın... gelecektir elbette... ilk yazımını bir kenarda tutarsın... döner döner bakarsın... yok olmamış çok belli... halbuki ilk geldiği anda, dizeler değilse de ilk imgeleri... tamamdı... çok güzel olacaktı lan bu bok! sonra kafiyeye takıldın dağıldı şiir... hep çiş gibi mi olacak ille ki... eskiden kolay yazardın... şimdi kafa bi dağınık... karışık demiyorum dağınık... skicem olm! odaklan! odaklan!
odaklan demeklen olmuyor beyim bu. beyninde bir kas yok ki sıkasın aksın... ama olacak. inanıyorum ben... büyük ihtimalle yolda gelecek araba kullanırken hissediyorum...
hadi ordan hadi! bi bok hissettiğin yok kendini kandırıyosun bari elalemi kandırma...

Pliiz pliiz pliiiz

2012-01-11T10:08:00.000-08:00

Gerçekten enteresan bir görsel hafızam var. Bu şovu yıllar yıllar önce seyretmiştim ve James Brown'a hayranlığım bir kat daha artmıştı. O zamanlar youtube yoğudu.Tabi sadece bir versiyonunu. Burada çeşitli versiyonların montajlanmış hali var. Baba muhteşem bir sahne şovu örneği veriyor. Seyirci kendinden geçiyor. Ruhun şad olsun Kriminal Jim

08.01.2012

2012-01-08T03:42:00.000-08:00

Vay be! 2012!
Yok ne kadar uğraşsam da heyecanlanamıyorum. Eskiden özellikle 20'li yaşlardayken sanırım böyle bir yıl heyecanı vardı... şimdi olmuyo... işin enteresan tarafı yaptıklarımız ve yapamadıklarımız muhasebesi ve sonrasında pişmanlıklar ve kararlılıklar da yok bir zamandır bende... geliyo gidiyo... ben yılları hatırlamıyorum... ne oldu ne bitti... babam öldüğünden beri çok büyük, hatırlanması gereken ne oldu hayatımda bilmiyorum... ki onun da üstünden beş sene geçti... hatta daha fazla... üretmeliyim çılgınca üretmeliyim kaygısı filan da yok... bir sakinlik var üstümde... hedefe yönelmişim de onun soğukkanlı adımlarını attığım için böyleymişim... bu da yok... herhangi bir konuda uzmanlık desen... sadece işimle ilgili sanırım... biraz da tarih bilirim... geçen sene Ankara'ya gitmiştik o zamanki yapımcımla... TRT'yle konuşmaya... en üstteki abilerden biriyle konuşmak için beklerken bir AVM'ye girdik... saatlere filan baktık... adamın saatlere ilgisi varmış meğersem... markaları filan iyi biliyor yani... fiyat ortalamalarını... bende de son zamanlarda başlayan bir ilgi bu... bir iki tane güzel saatim var, onun hakkında konuştuk. sadece bu konuşma bile karakteri hakkında yeni şeyler öğrenmemi sağlamıştı... dikkat, merak ve ilgi... ilgisini çeken konularda analiz yapabilme özelliği... bende var mı bunlardan? bilmiyorum...
sanırım dikey büyümeyle ilgili sorunlarım var. her boktan biraz yazasım oluyor çünkü benim. çabuk sıkılıyorum. hemen elim kaçıyor. geçen bir yayınevinin başındaki bir arkadaşla konuştuk bu konuyu. yalnız tabi orda da sorun var. o kadar yüksek perdeden bir aurayla konuşmaya çalışıyor ve seni alt etmeye çalışıyor ki... o auranın seni sarıp sarmalamasına izin vermediğin zaman da sinirleniyor bu kişi. ama neyse bunlar önemli değil, dedi ki arkadaş yazmada da bir tek meselede uzmanlaşmak ve onun üstüne gitmek gerek. doğru! sapına kadar doğru. komedi yazacaksan mesela komedi yaz, marka olmak böyle bir şey. iyi de marka olmak istiyor muyuz? istemek zorundayız maalesef. okunmak istiyorsak, çok okunmak istiyorsak, çok seyredilmek istiyorsak bunu yapmak zorundayız. buna teslim oldum. yeni çağ, yapacak bir şey yok. ha ama bu uzmanlık ne? onu ben de bilmiyorum maalesef. kişilik bölünmesi mi yaşasam diye düşünmüyor değilim. bir kitap yazdım mesela ben, o kitabın Rakı Masası'yla alakası yok. Yani insan filmde başka kitapta başka olmamalı. kafa karışıklığı yaratmamalı. tamam senin kafan karışık olabilir. blogunun adı da bu olabilir ama seni okumasını beklediğin, izlemesini beklediklerine o kafa karışıklığıyla gelmemelisin. Öte yandan Fikret Kızılok'u hatırlıyorum. Benim Fikret Kızılok'la tanışmam "Why High One Why" ile olmuştu. Şarkıyı duydum, çok hoşuma gitti, yana yakıla kasedini aradım, buldum. İlk şarkıyı dinledim. Yok la romantik! kasedi sona sardım. A yüzünün son şarkısıydı hiç unutmam, arka arkaya defalarca dinledim "Why High One Why"ı sonra doydum. Dur bakalım başka ne şarkılar varmış diye kasedin gerisini dinledim. O günden beri bir kere bile "Why High One Why"ı dinlemişliğim yoktur. Ama diğer Kızılok şarkılarını ezbere bilirim ve hala çok severim.

Demem o ki hedef tanımlı olmak güzel, hedef tanımlı olmak yahşi, şuraya yürüyoruz abi durumu guud. O hedefe emin adımlarla yürümeye de varım. Ama ben o yolda hedefimin o olmadığını fark edersem, ki bana çok oldu bu profesyonel hayatım boyunca, o zaman ne yapacak, çünkü sanıram artık dönmek için geç oluyor. bir kere daha kıvırmamak lazım. yoksa zengin olamıycam, yoksa hd televizyon alamıycam. xbox kinetik diye bi şey çıkmış hastası oldum, ondan alamıycam, bmw x5'i dışarı park edemiycem. olmaz.

17.12.2011-2

2011-12-17T13:50:00.000-08:00

Yıllar önce, bundan beş sene önce filan, Rakı Masası'na Münir Özkul'un o müthiş monologunu koymuştum. Sonra çıkardım. Adamlar http://www.bakbeyim.com/ diye sayfa kurmuşlar. Şimdi koysan taşak oğlanı yaparlar direk, "seyirci getirmek için yapılmış adi bir oyun" diye çakı çakıverirler. O zaman öyle değildi. O zaman filmi netten indirmiş, durdura durdura her repliği deşifre etmiştim. Sonra facebook çıktı ve her zaman olduğu gibi boku çıktı bir şeylerin. Münir Özkul'un ölmesini aportta bekliyor herkes. Arkasından "ne büyüktü" diye yazmak için. Kişilerin, durumların, olayların, tarihlerin ve buna benzer bir sürü şeyin içini ışık hızıyla boşaltıp yerine istediğimiz o biricik şeyi koymak gibi bir hastalık var artık bizde. Eskilerin yafta dedikleri... Halbuki bu linkte bahsi geçen ropörtajı veren adam da Münir Özkul. Hatta çok daha gerçek bir Münir Özkul. Ne fayda ki bu Münir Özkul kimseyi çok fazla ilgilendirmiyor.

Öte yandan beş yıl önce Rakı Masası'na o sahneyi alma niyetim senaryonun atmosferine, ortak duyguyu yakalama çabasına fena halde hizmet etmesinden kaynaklanmaktaydı. Şimdi görüyorum ki arayışımı doğru bir yerlerde sürdürmüşüm senaryoyu yazarken. Şu filmi bir çekip bitirsem de bir de o zaman görsem neler olup bittiğini. Nasıl bir tepki alacağını o kadar çok merak ediyorum ki...

17.12.2011

2011-12-17T08:56:00.000-08:00

Doors dinliyorum fizi'den. Geçen gün de Erkin Koray'ın 45'liklerini dinledim yutub'dan. Sağolasın internet. Biraz sonra encıls in emerike'nin 5. bölümüne bakıcam çalışırken arada. o değil de emenike şu takımda olsaydı neler olurdu acaba be! sabahtan beri hamur işine vermiş durumdayım kendimi. metrodaki fornettiden bir takım milföy hamurişleri aldım onları tıklatıyorum. ve bol bol kahve. bugün kahve günümdeyim daha çok. bazen olur bana böyle. hiç kahve içmediğim ama bol bol çay içtiğim ya da tam tersi. çantamda esir şehrin mahpusu var. kemal tahir kadar kolay okunan ama aynı zamanda bir şeyler söyleyen az yazar vardır. bir de onun yaşadığı dönemde yaşayıp da cinselliği bu kadar kolay yazabilen. Romanın bir kısmında Maçka güzeli Meliha Hanım ve onu vuran Mehdi Bey'in hikayesi var ki tek başına film olur. Sanırım bi deniycem yazmayı. Evde üst katın tuvaletinde de Sessiz Ev duruyor. Daha önce okuduğum kitapları okuyorum bugünlerde. neden bilmiyorum ama öyle. söylediklerine önem verdiğim bir arkadaş "sorma" dedi. bazen sorma ve dur. illa kaşıma bok mu var. her haltı dibine kadar okuyacaksın da ne olacak. dur işte. sezon ortası kabuk değiştiriyorum. olmayacak şey. işleri bir kenara attım. bakalım nasıl para kazanılacak. kazanılacak para yetecek mi? hep birlikte göreceğiz. bir gün "bu satırları internet kafeden yazıyorum" dersem anla ki yetmiyormuş para.
Doors'un kafasına her zaman hayran olmuşumdur. bodler kafası. sarhoş olun amk! şiirle şarapla neyle olursa ama sarhoş olun bu dünya gerçekken çekilmiyor.

Feedjit'ten İnciler-3

2011-12-13T14:09:00.000-08:00

Kamuya malolmuş bir insan olarak ara sıra feedjit'ten kim niye gelmiş bu siteye araştırması yapıyorum. daha öncekilere etikete tıklayarak ulaşabilirsiniz. Daha öncekilere cevap vermiyciim, zaten onlara cevap vermiştim. Şimdi sıra yenilerin

Pattaya'da travestiler nerelere takılıyorlar? Hiçbir yere takılmıyorlar canım kardeşim. Onlar her yerdeler. O yüzden rahat ol. Sen onları bulamazsan bile onlar seni bulur.

Dubai'de sigara içilen yerler: Dubai'de hayvani büyük bir alışveriş merkezi olan The Dubai Mall haricinde hemen hemen her yerde sigara içilebiliyor. Ayrıca Türk Kahvesi de mevcut, gayet de iyi yapıyorlar.

Midilli'de lezbiyen otelleri: Sevgili lezbiyen, eğer bu soruyu sen soruyorsan Midilli'de bildiğim kadarıyla bütün oteller GL dostu. Dolayısıyla çok aramaya gerek yok. Sevgili abaza eğer bu soruyu sen soruyorsan o senin düşündüğün lezbiyenlerden Midilli'de yok.

Beyrut Kızları: Bir kere öyle ahım şahım güzel değiller. Evet bazıları gerçekten güzel. Ama tavır, tarz giyiniş bizim kızlara benziyorlar. Kocaman gözleri var ona rağmen sürme çekiyorlar. Onun dışında Beyrut turist rehberlerinde özellikle dikkat etmeniz gereken şeyler arasında kızlarla iletişim kurmak var. Hristiyan ya da Müslüman fark etmiyor, abileri, amcaları, babaları ya da canı karışmak isteyen herhangi bir Beyrutlu erkek kızı rahatsız ettiğinizi görürse hayatınızda ilk ve son defa çok yakından Kalaşnikof görürsünüz.

İstanbul Belgrad tren kaç saat: Çok saat. Değmez. Yollarda bellerde ölürsünüz gömeniniz olmaz. Etmeyin bunu kendinize. Parasız ve maceracı üniversiteli de olsanız etmeyin. Otostop çekin. Ben harcadım kendimi siz harcamayın! Ama illa gidecem diyorsanız bu yazıyı okuyun

Casablanca Taksim: Eğer aradığın bir meyhaneyse canım kardeşim

Refik Saydam Cad. No: 15-A/17-A Tepebaşı
(Tepebaşı Flash Tv Karşısı)
Beyoğlu İstanbul
Tel : 0212–243 65 65

Çakma Tarih Yazıları-3

2011-12-13T13:45:00.000-08:00

Yerebatan Sarnıcı

Yerebatan Sarnıcı Bizans’tan kalmadır evet. Fakat onun hakkında yıllardır bir takım yalan yanlış bilgiler ortaya atılmış, atılmakla kalmamış cahil halk kitleleri üzerinde baskı yapılarak onların bu yalan yanlış bilgilere inanmaları sağlanmıştır. Bunun en önemli sebebi aslında Yerebatan Sarnıcı’nın gerçekte ne şekilde kullanıldığının devletin ileri gelenleri tarafından bilinmesi ve bu kullanım şeklinin gayri ahlaki olduğuna kanaat getirilmesidir. Halbuki Yerebatan Sarnıcı da en az Topukhapı Sarayı kadar insani, insana ait olan, insansı yani hominid ve insancıl yani hümanist bir yapıdır. Çünkü,

Yerebatan Sarnıcı dünyanın en eski garsoniyerlerinden biridir!

Evet, uzun yıllardan beri süregelen etimolojik ve arkeolojik çalışmalarım sonucunda gönül rahatlığıyla bu gerçeği sizinle paylaşabilirim. Konuyla ilgili daha geniş bilgi edinmek isteyenler “Lamia Tarihi” (Beriken Yayınları 1998 sf.154) kitabına ve Berkant’ın “Bizans’ta Samanyolu: Erken Bizans Dönemi’nde Cinsellik” (Laylaylom Müzik, 1975) kırkbeşliğine bakabilirler. Berkant’ın ustalık dönemi çalışmalarından birisi olan bu eser maalesef bugün ancak sahaflarda ve bir takım kalburüstülerde bulunmaktadır. (Modern zamanlarla birlikte arka sokaklara çekilen kalburüstücülüğün yaşatılması da ayrı bir yazının konusu olmayı hak ediyor)

Yerebatan Sarnıcı ile ilgili birbirinden yanlış iki teori vardır. Birincisi ne yazık ki, üzülerek söylüyorum ismin vermek istemediğim –ismini hepiniz biliyorsunuz zaten- bir akademisyenin derinlemesine araştırmadan ortaya attığı bir teori. İkincisi ise daha da fena, kulaktan dolma bilgilerle oluşturulmuş bir şehir efsanesi…

Birinci teoriye göre Yerebatan Sarnıcının adı köfteden gelir. Peki ama nasıl?

Eski Bizansça’da NIC nedir?

Bugün Sultanahmet Köftesi adıyla bildiğimiz, aslında ilk defa bin beş yüz yıl önce, bugün Belgrat Ormanları dediğimiz, o günlerde 2.Theodosius Eğitim ve Dinlenme Tesisleri adıyla anılan bölgede yapılan köfteden bahsetmiyorum. Onun Eski Bizansça’daki adı hepimizin de bildiği üzere NIC değil NIÇ.

Şimdi basit bir etimolojik hatanın nelere sebep olduğunu daha iyi anlamanız için 2.Theodosius Eğitim ve Dinlenme Tesisleri’nin Eski Bizansça’nın halk lehçesinde kısaltılmış söylenişine dikkatinizi çekmek istiyorum. İerebaitançar!

Bu zaman içinde neye dönüşüyor? Yerebatansar’a. Burada yapılan köftenin adı ne? Yerebatansar köftesi. Yani Yerebatansar NIÇ’ı. Ne oluyor size? Yerebatan Sarnıç’ı. Evet bugün hala bu köfteyi yiyoruz. Ama kimse de dönüp “Arkadaş! Sayın akademisyen! Belgrat Ormanları’nda yapılan köfteyle buranın ne alakası var?” demiyor. Olduğu gibi kabul ediyoruz. Sorgulamıyoruz. Yazık!

Halbuki Eski Bizansça’da NIÇ kelimesi “köfte” anlamına gelirken NIC kelimesi “köfte dudaklı sevgili” yani “metres” anlamına gelir. Bizanslılar o dönemde uzunluk ölçülerini henüz keşfetmedikleri için metres kelimesini kullanmalarını beklemek haliyle abesle iştigal olurdu. O yüzden NIC yani köfte dudaklı sevgili metres kelimesi yerine cuk oturuyor. Yeri gelmişken Gesi Bağları’nda yaşayan yeşil başlı gövel ördeğin sol ayağının dördünü perdesinden alınan si notasıyla yapılan silikonun tarihte ilk defa Bizans’ta “köfte dudaklı sevgili”lerin dudaklarını köfteleştirmek için kullanıldığını da belirtmeden geçmemek gerekir.

Peki bugünkü garsoniyerin anlamı nedir? Metresin ya da sevgilinin sarıldığı yer değil mi? Peki Nicosia yöresinden derlenen Erken Bizansça türkü ne diyor?

Basilicus Ephesos’a gitti oldu hacı

Unuttu o gün hemi tahtı hemi tacı

Unuttu imparatoriçeyi, karıyla kardeş bacı

Kurtulacak Bizans, Basilicus sarsa NIC’ı

Açıkça bir siyasi taşlama olan bu türküde de net bir şekilde görüldüğü üzere “NIC’ı sarmak”, “sevgiliyle sarılarak yatmak” anlamında kullanılan eski Bizansça’nın yaygın deyimlerinden biridir. Bizans’ta özellikle tekfurların İstanbul’un çeşitli yerlerine yaptırdıkları garsoniyerlerin yani SAR-NIC’ların adı işte buradan gelir. Yazın karıyı, çocukları Ağva’ya, Ayvalık’a, Erdek’e, Kumbağ’a ve Saros’a bırakan tekfurlar, “İmparator çağırdı” bahanesiyle İstanbul’a gelir ve fakir halktan sömürdükleri vergilerle yaptırdıkları SAR-NIC’larında dünyanın o dönem bilinen bütün kıtalarından gelen köfte dudaklı sevgililerle günlerini gün ederlerdi.

İşte Mavrikios döneminde Bahriye Nazırı olarak görev yapan ve dünyadaki ilk Marmaray’ın da mimarı olan Midilli doğumlu tekfur Piçiladis’in yaptırdığı garsoniyer bugün hepimizin Yerebatan Sarnıçı olarak bildiği binadır.

Erken Bizans döneminde Piçiladis SAR-NIC’ı olarak bilinen bu bina Piçiladis’in ölümünden sonra bir süre DSİ Genel Müdürlüğü olarak hizmet vermiş, geçen zaman zarfında Piçiladis’in adı unutulmuş, binaya uzun süre Bahriye Nazırı Sarnıcı denmiştir. Cumhuriyet dönemi ve dilde sadeleşme hareketiyle birlikte Bahriye Nazırı Sarnıcı yerini Denize Bakan Sarnıcı’na bırakmıştır. O dönemde tesadüfen deniz manzaralı da olan SAR-NIC, 1950’lerdeki şehirleşme hareketinden nasibini almış, önü tamamen binalarla kapanınca uzun bir süre unutulmuştur.

1970’lerin başlarında yeniden hatırlanan ve artık yanlış olarak “Sarnıç” olarak anılmaya başlanan SAR-NIC hakkında bölgenin yaşlılarından bilgi alınmaya çalışılmış, yaşlılar SAR-NIC’ın adını tam olarak hatırlayamadıkları için “valla bi yere bakıyordu ama nereye bakıyordu hatırlamıyoruz” demişler ve tarihi garsoniyer, kayıtlara “Bir Yere Bakan Sarnıcı” olarak geçmiştir. Zaman içinde önce “Bir” kelimesi düşmüş, sonra “Bakan” yerini “Batan”a bırakmış ve Piçiladis’in garsoniyer olarak kullandığı bu zevk ve sefa yuvası turistlerin görmek için birbirleriyle yarıştıkları bir para tuzağına dönüşmüştür.

09.12.2011

2011-12-12T08:20:00.000-08:00

Ektedir kelimesini o kadar çok kullanıyorum ki yıllardır. X.Bölüm senaryosu ektedir kolay gelsin. Karakter analizleri ektedir kolay gelsin. Ebenin genel öyküsü ektedir kolay gelsin. Çok sıkıldım eklemekten. Bir süre eklememeye karar verdim.

Dün gece biraderle çok içtik. Gece güzeldi. Ama sonunda rahatsız bir sarhoşluk... Akşamdan kalkma uyandım zaten. Kesik kesik uyumayı sevmiyorum. Zaten uyku apnesi denen boktan var bende. Yorgun uyanmak çok sık rastladığım bir durum. Bir de üstüne alkol gelince iyice zırva oldu. Ancak akşama doğru kendime gelebildim.

Artık sadece bir işim var. Duyunca komik geliyor olabilir. İnsanların zaten genelde bir tek işleri olur ne de olsa. Ama benim genelde olmazdı. Bakalım önümüzdeki günler neler gösterecek.

01/12/2011

2011-12-01T11:14:00.000-08:00

Doktora gittim. Berbere gitmişken yakındaki hastanede aradan çıkarıverdim KBB'ciyi. Köpeklere bir şey oldu mu soluğu veterinerde alıyorum. Kendime bir şey oldu mu iki hafta sonra anca. Bir de böyle araya sıkıştırma modeliyle... Ulan arkadaş berberi araya sıkıştırır di mi! Ama yok. Neyse... kulağım hala çınlıyor fakat azaldı. Burnumdan kaynaklanıyormuş. Böylece burun bandının da neden işe yaramadığını çözmüş olduk. Burnumun içi şişmiş. Bir takım virüsler yapıyormuş bunu. İlla nevazil olman gerekmiyor ama burnun zor nefes hale gelebiliyormuş bu virütikler yüzünden. Öte yandan bunun kulak çınlamasına sebep olmasının temelinde de östaki borusu denen halt. Bu isimde bir borunun vücutta olması yeteri kadar utanç sebebi değilmiş gibi bir de çınlamaya sebep olması...

Sonuç olarak 3 gibi yatıp 8 buçukta şakkadanak kalktım. Yaşasın burun bandı! Sen yokken ben ne acılar çekmişim meğer!

Filmle ilgili enteresan gelişmeler olmakta. Nuri Bilge montaj günlüğü şeyediyor ya ben de filme hazırlık günlüğü tutayım bari. Bir yapımcı ilgileniyor filmle. Bakalım neler diyecek. Öte yandan hayat beni enteresan bir abiyle karşılaştırdı. Uzun zamandır yakınlarımda olan ama hiç doğru dürüst konuşmadığım Hamdi Abi... Gayet aklı başında bir sohbetin sonunda birlikte yol almaya karar verdik. Ya da en azından şimdilik öyle görünüyor. Bakalım. Gelecek günler neler gösterecek.

30/11/2011

2011-11-30T02:34:00.000-08:00

Boyun ağrısı ve kulak çınlamasıyla uyandım. Yorgunum. Burun bandı nedense bugünlerde işe yaramıyor. Dinlenmiş kalkamıyorum. Sanırım ilerleyen saatlerde biraz daha uyuyacağım. Nebula bir başağrısı sürekli peşimde bugünlerde. Ya dördüncü sigaradan sonra geliyor ya da akşama kadar boynumda saldırmaya hazır bir halde duruyor. Kulak çınlamasına çözüm doktor gitmek. Doktora gittiğim gün çınlamanın kesileceğini biliyorum. Vereceği ilaçları da o yüzden kullanmayacağım. O yüzden gitmiyorum.

Saçlarım ve sakallarım gereksiz bir şekilde uzadı. En sonunda bugün berbere gitme şansım var. Umarım bu şansı iyi kullanırım. Kahvaltıda üç gün öncesinden kalma pastayı yedim. Bir şeyler hazırlamaya mecalim yok. Espressoyla birlike üçüncü sigara boğazımı yakıyor. Büyümenin en önemli avantajı özel günler haricinde de pasta yiyebiliyor olmak bence.

Kızlar gözümün içine bakıyor onları dolaştırayım diye. Dolaştıracağım evet! Bugün vaktim var. Hafta için 10 toplantıları yapıyorum bir zamandır. Bu toplantılar yaktı zaten beni. 9 buçukta kalkıp yardırarak o toplantılara gitmeye çalışırken kızları dolaştırmayı atlamak zorunda kalıyorum. Gece de 11 gibi bitmiş bir halde dönüyorum eve. Onlar gözlerimin içine bakıyor, ben havalara bakıyorum.

Dördüncü sigara ve kahvenin sonu. Yapılacaklar listesi kafamda. İki önemli iş var. Dünkü toplantıdan sonuçlara göre akışı yeniden düzenlemem lazım. Bir de diğer işin genel hikayesini yazıyor Ataşok, onun üstünden geçmeliyim. Kulağım hala çınlıyor.

Bahçedeki yaprakları bir araya topladım geçen gün. Ama çöp poşetine koymaya mecalim kalmadı. Dün gece onu yapmaya gittiğimde bahçeyi yeni düşen yapraklarla bezenmiş buldum. Jumbo çöp torbası almalıyım. Yoksa sığmayacaklar. Nafile bir çaba gibi görünüyor. Çünkü cevizin de incirin de tepesinde inmeyi bekleyen yüzlerce yaprak var hala... Olsun, onlar dökülecekler ben toplayacağım. Yoksa altta kalan çimlere hava ve ışık gitmez.

Beşinci sigara. Uzun bir gün olacak.

bundan sonra bir süre böyle

2011-11-12T09:37:00.000-08:00

bir süre seni günlük gibi kullanacağım ey okur. özel günlerden geçtiğimi düşünüyorum son zamanlarda çünkü. bu blog bir süre içe içe yazılacak sanırım. şimdiden uyarıyorum sıkılabilirsin. noktalama işaretlerini ya da büyük harf ayrımlarını atlayabilirim. bir daldan öbürüne atlayabilirim. bilinç akışı ya da bilin çakışı çok fena bugünlerde. sürekli temiz saçmalıyorum. en son attığım twit polonyadan ithal edilen polonyalı mendiller üzerineydi gerisini sen düşün. madem ki yazmak kendini bir çeşit ifşa etme mekanizması, madem ki ben bugünlerde içimdeki trafiği anlamakta zorlanıyorum, o zaman gönder gelsin, ver gelsin.

aklımdan sürekli açılış cümleleri geçiyor.

"Soyunmaya küpelerinden başlamıştı. Yatağın kenarına kıçımın kenarını kondurmuş, rahatsız, gergin ve tedirgin bir halde onu izliyordum. çok garip bir meslek bu. çapa yapan köylü kadının alışkın hareketleri sinmiş soyunmasına. o farkında değil ama ben farkındayım. onun farkında olmaması normal. çünkü onun işinin bir kısmı da soyunmak. benim farkında olmam da normal çünkü hiç tanımadığım bir kadın karşımda soyunuyor.

bazen film kopsun istersin ya... ama kendisi kopsun. sen bir şey yapmadan kopsun. ama kopmaz itoğlu it. kopmadı. ben kopardım. daha doğrusu kopardığıma inanıyorum. yok lan kopardım gerçekten. yoksa mesai saatleri içinde para karşılığı seks yapmaya kalkmazdım. evet eminim. ben kopardım o filmi. bu ilk aşama. buradan çıkınca devamını getiricem. eve gidip karıma bir orospuyla yattığımı ve çok da hoşuma gittiğini anlatıcam. o da beni terk edecek.

şimdi burda iki soru var. an itibariyle zevk alıp almayacağımdan o kadar da emin değilim. sütyeni krem rengi ve ucuz saten çakması. teyze sütyeni. gittikçe küçülüyorum yatağın kenarında. zevk almasam bile yattım derim. yatamasam bile yattım derim anasını satayım. önemli olan düşünce. bu ülkede hala düşüncelerini söyledikleri, yazdıkları için cezalandırılan insanlar yok mu? var. ben de cezalandırılmak istiyorum işte. kes cezamı sevgili karım. terk et beni. malda mülkte de gözüm yok. sadece arabayı bırak o bana yeter...

ya arabayı da bırakmazsa..."

açılış cümlesinden fazlasıymış lan!...

anlamsız diyaloglar

2011-11-09T13:55:00.000-08:00

Tayfun: Alo Serap nasılsın canım...
Serap: İyiyim hayatım sen nasılsın?
Tayfun: İyi benden de... karakoldayım işte...
Serap: Hii! Ne işin var karakolda Tayfun! Bak doğruyu söyle kavga mı ettin biriyle! Yok yok! Kaza! Kesin kaza! Belediye otobüsü mü? Tayfun belediye otobüsüyse hiç uğraşma, şikayetçi filan olma, astarı yüzünden pahalıya geliyomuş... Aman Allahım! Hayır! Sen birine çarptın! Çarptın sonra da kavga çıktı! Bıçakladın di mi adamı! Kendimi savundum de! Anama karıma küfretti dayanamadım vurdum de Tayfun! Ay deliricem söylesene ne işin var karakolda!
Tayfun: Salak karım benim! Polisim ben!

Geliyorum! Geliyorum! Geldim!

2011-11-04T13:28:00.000-07:00

Yaz gene bitti. Gene kış geliyor. Dengeli bir sonbahar yaşanmakta. Ne güzel yağmurlar yağdı. Şehrin biraz olsun bulut görebildiğimiz bir yerine taşındık. Sabahları pencereden dışarı bakıp ne kadar ince/kalın giyineceğime karar verebiliyorum bu sayede. Bir de bahçemiz var. İncir önce yemişlerini döktü, şimdi yavaş yavaş yapraklarına geçmiş durumda. Ceviz daha önce meyvelerini dökmüştü, yaprakları bitmek üzere... Pastırma yazında güller bir kere daha açmaya cesaret ediyorlarmış bunu öğrendim. "Güz gülleri gibiyim hiç bahar yaşamadım" anlamlı bir şarkı sözü oldu artık benim için.

Eylül'de başlayan bir çalışma sezonu olunca insanın, yıl sonu muhasebesini de bugünlerde yapıyor. Bir kitap bir de film senaryosu sıkıştırdım bu yıla. Kitap basılmadı, film çekilmedi ama olsun. Artık eskisi kadar sabırsız değilim sanırım. Madem bu sezonun reklamını erotik temayla yaptık devamın getirelim. Eskiden ön sevişmeyi filan siktiredip direk içine girmeye çalışırdım hayatın, acemi bir sevişgen gibi... Fakat izin vermedi hayat buna, ön sevişmesiz olmaz dedi. Daha doğrusu uzun zamandan beri diyordu da ben yeni yeni anlıyorum. Üstelik ön sevişmenin sevişmenin kendisi olduğuna inanan bir insanımdır ben. Penetrasyon sekstir. Sevişme dediğimiz halt zaten o önde olan.

Ve fakat ön sevişmeden zevk alması gerekir tarafların. Burada biraz da benim hatam var tabi. O kadar hedef odaklı bakınca insan zevk alabileceği anları da kaçırıyor. Bu sene saldım, gergin değilim, çok fazla küçük zevk anı yaşayabildiğimi söyleyemem henüz. Ama ufak ufak hissetmeye başladım sanırım.

Bu arada içine paralel evrenler, senaryo yazımı ve evrim teorisini alan garip bir şeyin üstünde düşünüyorum. Quantum fiziği üstüne kahve geyiği yapabilecek kadar bilgi edinmiş durumdayım. Beni kimse tutamaz.

Geçenlerde gecenin bir köründe bahçedeki yaprakları topladım, çimleri biçtim ve düşündüm. Ne için yaşıyoruz ki biz aslında? Gerçekten ne için? Neyin sıkıntısını çekiyoruz?

Garip bir ego yükselmesi yaşıyorum bugünlerde. Bundan yedi sekiz yıl önce bir kere daha gelmişti böyle bir dalga. Çok daha güçlüsü ama... bu seferki daha sakin. Daha kendinden emin ve yavaş. Kalıcı sanırım... Artık daha az sızlanıyorum. Daha çok yapıyorum. Eskiden de sözümü dinletirdim. Ama artık bunu yapmak için ekstra bir çaba harcamam gerekmiyor. Doğallaştı.

Şimdi biraz kendime zaman ayırabilmem gerekiyor. Bir şeyler geçiyor aklımdan. Tam yazmalık. Blog değil. Bir kitap. Her zaman planlar yaparak, krokiler çizerek yazardım, bu sefer sadece bir cümleye tutunarak yazmaya başlayacağım. Bakalım nereye gidecek.

Sigarayı bırakmaya çalışıyorum ikinci kez. İlki gaz müessesesi dahilinde yapılmıştı. Bu ikincide bilimadamı soğukkanlılığıyla seyrediyorum sigara bırakan bünyemi. Ve şaşkınlıkla görüyorum ne kadar büyük bir bağımlılıkla uğraştığımı... Başkalarının nasıl bıraktığı beni ilgilendirmiyor. Kendime bakıyorum ve sadece fiziksel olarak bile beni ne kadar çok etkilediğini şaşkınlıkla seyrediyorum sigarasızlığın.

Aslında aklımda çok şey var biriken. Ama bunlar yazıya dökülecek/dökülebilecek şeyler mi onu bilmiyorum. Gülücük işareti...

Şimdi yazarken farkettim. Uzun zamandan beri ağlamıyorum ben. Bir gariplik var...

Gecenin şarkısı Erkin Koray'dan geliyor. Yağmur'un Sesine Bak...

Biraz karışık oldu ama... ben de hiç bir zaman aksini iddia etmedim zaten.

Boşalmadan bir tık öncesi gibi...

2011-10-11T13:41:00.000-07:00

yaz bitti, havalar soğudu, beyne kan gitmeye başladı tekrar, sabahları ilk kahveyi içerken, enteresan düşünceler dolmaya başladı gene bünyeye, geliyor, hissediyorum, kafam çok karışık yeni sezonuyla yakında burada. karar verdim, rahmetli POV biraderim gibi "laayn gene aynı şeyleri yazmışım, kendimi kendimi tekrar tekrar etmişim etmişim" ruhaylitisine gelsem bile devam edeceğim yazmaya. sonuçta kişioğlu evrilen ve devrilen bir yaratık, elbet bir yerde değişip dönüşeceğimdir, o zamana kadar beyninizi mıncıklamaya devam etmek niyetindeyim.

yakında, hissediyorum. Boşalmadan bir tık öncesi gibi... geliyorum

Merküri'nin doğumgünü

2011-09-05T11:07:00.000-07:00

seyrettiğim ilk klip... dokuz yaşındayım, on belki ama on bir değil yani. ulan şarkıyı çok sevdim de bu erkekler niye böyle giyinmiş? ama eylenceli de bi şeymiş bu (daha klibin ne olduğunu bilmiyorum, daha doğrusu klip diye bir konsept olduğundan bihaberim). şarkı bitti, kasedi geri aldım bi daha seyrettim, ingilizce filan yok, uydurma bir dille katılıyorum bıyıklı gadına. sonra iflah olmadım zaten, sonra da biz büyüdük ve kirlendi dünya :)

Farsi ve Güney Azeri kökenli bir ailenin (Bomi(Baami) ve Jer(Cəl) Bulsara(Bülsarə)) çocuğu olarak, zamanın İngiliz kolonisi olan Zanzibar adasında (şimdiki Tanzanya'nın bir parçası) doğmuştur.^[3] Kashmira adında bir kızkardeşi vardır.

Mercury, Bombay'daki (Hindistan) St. Peter yatılı okuluna geri gönderildi. Bu okulda piyano çalmayı öğrendi ve ilk grubu The Hectics'e katıldı. Çocukluğunun büyük kısmını Hindistan'da büyük annesi ve teyzesi ile geçirdi. Zanzibar'a dönmeden önce St. Mary's Lisesi'nde eğitimini tamamladı. Zanzibar'daki 1964 devrimi nedeniyle, 17 yaşında iken ailesi ile birlikteİngiltere'ye taşındılar.^[4] İngiltere'de Sanat ve Grafik Tasarım alanında diploma aldı (Ealing Art College).. (kaynak:vikipedi)

böyle bir başlangıç yapan adamdan sıradan bir adam olmasını nasıl bekleyebilirsin ki

Hepi Börtdey Merkuri

Tuvalu'nun Gururu!

2011-08-29T10:30:00.000-07:00

Yaz nedeniyle hafif haberlerle geçiştiriyorum, havalar soğusun, hepimiz biraz depresifleşelim ondan sonra girişicem yazmaya

Stil İkonum Erman

2011-07-26T01:10:00.000-07:00

Mutluluğun Resmi ve Bir Takım Sazanlar

2011-07-25T05:31:00.000-07:00

Şu yazımda geçen ünlü resim bir genç çiftin daha dünyasını kararttı. Nikah davetiyesine koydukları bu dingil resmin altına bir de Abidin Dino'nun ve Nazım Hikmet'in isimlerini yazarak farkında olmadan yiyemeyecekleri mamaların altına yattılar. Ama daha da fenası, susup utanacakları yerde bir de Abidin Dino'dan özür dilemişler. Abidin Dino ben 18 yaşındayken öldü gençler. Susun artık n'olur.

Bu arada bu resmi yapan sanatçının adı da "Dianne Dengel"miş gazetelerin yazdığına göre. Onun da allah belasını versin diyorum! Hayır demiyorum. "Nazım Hikmet Abidin Dino'ya mutluluğun resmini yapabilir misin demiş, Abidin Dino da bu resmi yapmış" saçmalığını çıkaran kişi, senin allah bin bir türlü belanı versin.

Hayatla ilgili tek derdi üremek, huzur, mutluluk, pembişlik olan mallar, sizin de, -bu şarkı grup Anemi'den sizlere geliyor- ta amınıza koyayım!

YASTAYIM

2011-07-25T01:27:00.000-07:00

Kültür Hizmeti

2011-06-21T10:45:00.000-07:00

Ziad Rahbani Lübnanlı büyük bir müzik adamı. Ben babanın sesini ve tavrını çok sevdim. Sizin de hayatınıza yeni bir renk getirsin işallah yaleppim amin.

Bu şarkı da dini kendisine taraftar toplamak için kullanan politik ya da dini liderlere sesleniyor. Bizimkilere gelsin anasını satayım!

"Ben Kafir Değilim"

I'm not a heathen, but hunger is heathen
I'm not a heathen, but disease is heathen
I'm not a heathen, but poverty is heathen
And humiliation is heathen

I'm not a heathen, but what do you want me to do for you
When, all things heathen combine within me
I'm not a heathen

Those who pray on Sunday
And those who pray on Friday
Keep plowing us throughout the week

Just imagine he's the one who said he's religious and I'm the heathen
Take another look at the holy books
Take another look at the word of God
I'm not a heathen

I'm not a heathen, but the country is heathen
I'm stuck in my home and unable to get out
You're eating my food right out my mouth while your food is right in front of you man
And if I'm ungrateful you say I'm heathen

I'm announcing to all the Western countries and notifying all police stations
I'm not a heathen
I'm not a heathen, you're the heathen
I'm not a heathen, so long as you're the heathen
I'm not a heathen, we've said who's the heathen
And they know who's the heathen

I'm not a heathen, just as I'm telling you
You're putting it on me, your being the Sheikh of the heathens
Amen

Tayland ve Kamboçya üstüne, bir buçuk yılı aşkın zamandan sonra

2011-06-16T17:27:00.000-07:00

Müge Vorçistırşayrın şu yazısından sonra hatırladım, Tayland ve Kamboçya üzerine yazdıklarıma baktım tekrardan şu, şu ve şu yazıları yazmışım da şu fotoğrafı koymamışım. Ben bunu Tayland'da sabah kahvaltısı olarak yedim. Nasıl ki Barcelona'ya gitmek ve Gaudi görmek insanın kafasını farklı çalıştırmasını sağlıyorsa, Tayland'a gitmek ve sabah kahvaltısında kiremit rengi sıcak soya sütüyle tapyoka pudingli sandviç yemek de o kafayı aynı derecede farklı çalıştırıyor. Özledim be!

Yerli Ejderha

2011-06-11T12:39:00.001-07:00

Kızımın Maceraları

2011-06-11T12:38:00.001-07:00

Mahur Beste

2011-06-11T10:19:00.000-07:00

Fizy'den Mahur Beste'yi dinlerken aklıma geldi de, benim hiç Müjgan diye arkadaşım olmadı. İçinde J harfi olan isimlere ayrı bir sevgim, saygım vardır zaten ama Müjgan'ın yeri ayrı. Aranızda hiç Müjgan var mı? Arkadaş olsak onunla. Mahur beste çalınca ağlaşsak karşılıklı? İçinde J geçen başka hangi isimler var bu arada? Jale, Jülide, Müjde (Janset Jülyet onları saymıyorum) Nejat var erkeklerden. Başka aklıma gelmedi, var mı bilen hatırlayan?

edit: Burju SıdqıSıyrıque'dan Tijen ve Nejdet geldiler efenim
Ojuz'da Ojuz'un nesi kötü annamıyorum ki diyerek katıldılar :)

edit 2: Baskıyı durdurun! Ceren'den çok önemli bir ekleme geldi! Ajda! Bu nasıl unutulur, nasıl ilk akla gelenlerden olmaz! Halbuki en çok duyduğumuz J'li isimdir herhalde kendileri. Bravo Ceren.

edit 3: Akşam baskısına girin! JoA'dan Tanju geldi. Var mı başka arttıran?

edit 4: İhale JoA'da kalmak üzere. Tanju, Ejder ve Ajdar'la fırtına gibi bir giriş yaptı JoA. Jidden amma da çok isim varmış J'li yahu!

Peki benim anaokul öğretmenimin değil yan sınıfın öğretmeni olan Müjgan'ın adını hatırlamam? Peki anaokul öğretmenimin tıpkısının aynısını Fırt'ın Yavrunuzun Sayfası'nda görüp dumur olmam ve "örtmenimiz çıplak fotoğraf çektirmiş olabilir mi?" diye günlerce düşünmem?

Yassah

2011-06-11T09:39:00.000-07:00

DİKKAT DİKKAT!

DİŞ YA DA DIŞ KELİMELERİNİ DÜŞE ÇEVİREREK YAPILAN HER TÜRLÜ KELİME OYUNU İKİNCİ BİR EMRE KADAR YASAKLANMIŞTIR. DÜŞİŞLERİ BAKANLIĞI, DÜŞ HEKİMİ GİBİ HEDE HÖDÖLERİ LÜTFEN NAFTALİNLEYİP POŞETLEYİP TARİHİN ÇÖPLÜĞÜNE ATINIZ. SABAH ALTIDAN SONRA ATILAN ÇÖPLER İÇİN CEZA KESİLECEKTİR.

BİZ TAŞAK KELİMESİNİN YERİNE AŞK KOYUP KELİME OYUNU YAPIYOR MUYUZ? AŞK OĞLANI YA DA AYLAK BAKKAL AŞK TARTAR FİLAN GİBİ? YAPMIYORUZ. O ZAMAN SİZ DE YAPMAYIN ANNEM. BIRAKIN BUNLARI.

Pis Dalan

2011-06-06T14:28:00.000-07:00

Ya valde çaktı

Ya da peder

Bize yalnızlığın ilk mührünü

Mahalle maçında topu ıskalamaktı

İkinci sıçışımız

Darbeden sonra büyüdük

Hiç günahımız yokken

Öpemediğimiz kızları hep başkaları öptü

İşin kötüsü

Öptüğümüz kızlardan yedik

Son tekmeyi

İnsan yalnızlığa alışmamalı

Götünde yer ediyor adamın

Akraba kabilinden, sürekli ev arkadaşı

Evlensen de orda

Boşansan da

Boşalsan da

Üstelik kira da ödemez itoğlu it

Üstelik bütün rakıyı o içer

Üstelik senin gözyaşını o döker

Üstelik en şerefsiz şarkıyı o bulur getirir.

Hiç gerek yokken üstelik

Yapılacak onca iş

Yazılacak onca yazı varken

Hem Mudi Bluz’dan bulur getirir

Hem dalar derinlerine adamın ordan getirir.

İyi dalar bir de pis!

Dipte, balçıkta ne kadar paslı çivi varsa çıkarır

Hiç kimse yokken etrafta

Ellerinin ayasına çakı çakıverir

Bir çözümü yok mu bokun

Uyuyor mu

İsviçreli bilim adamları

Ve Norveçli balıkçılar?

Sen

İsviçreli bilim adamları

Ve Norveçli balıkçılar

Yalnız değil mi sanıyorsun?

Yakışıklı

2011-06-03T07:04:00.000-07:00

Türk şiirinin yakışıklısı 48 yıl önce bugün öldü. Onu ilk defa ne zaman, nerede okuduğumu hatırlamıyorum. Ama çok okudum. Şiirlerinden bazıları hala ezberimdedir. Bazen çalışırken, yorulmuşken üstelik, derin bir nefes verip "Sevdalınız komünisttir, on yıldan beri hapistir, yatar Bursa kalesinde" derim hiç nedensiz.

Türkçe kadar zor bir dilden böylesine büyük bir şiir çıkarabilmiş az şair var. Bazen hayat büyük bir yeteneği büyük bir amaç ve büyük bir dramla birleştiriyor. İşte o zaman ortaya böyle yakışıklı adamlar çıkıyor.

Türkçe bildiğime, anadilimin Türkçe olmasına şükretmeme sebep olan adamların başında gelen yakışıklının önünde bir kez daha saygıyla eğiliyor ve yirmi küsur yıl önce ilk okuduğumda da tüylerimi diken diken eden bir şiiriyle sizleri baş başa bırakıyorum sayın TRT izleyicileri.

Uzaktaki şehrimin damları üzerinden
ve Marmara denizinin dibinden geçip
sonbahar topraklarını aşarak
olgun ve ıslak
geldi sesin.
Bu, üç dakikalık bir zamandı.
Sonra, telefon simsiyah kapandı...

Narin Gülle

2011-06-03T06:30:00.000-07:00

uzaktan pütürlü demir

yakından muhallebi çocuğu,

narin gülle

muhallebi çocuğu bile değil.

zerde.

tefe konmaktan korkmaz

topa konmaktan korktuğu kadar

baruttan bir iz

üflesen dağılır

ama iz işte.

kaldı mı kalır.

yunaytıd kalır

mençıstır kalır

narin gülle gider.

barudun davudi sesiyle havada üç takla

sonra en yumuşak haliyle

kale kapısına yapışır.

diyeceksin patladı mı hiç?

duyduk mu Ramazan’da filan?

yok!

ne zarar verdi ki başkasına...

halbuki çok çalıştı bu mevzuda

(mevzu olsa mevzu da)

sık kendini lan, güllesin sen!

alem korksun şehvetinin gücünden!

ama nerdee…

gün batarken aynada

defalarca nefret etti kendinden

sen var ya sen!

narin bir güllesin!

hızlı yaşamadın genç öl

bari

olsun

narin bir gül,

leşin

Karanlık Bağlamacı!

2011-05-31T02:15:00.001-07:00

Meymi'nin Maceraları-2

2011-05-30T10:49:00.001-07:00

Üstadın Maceraları-2

2011-05-30T10:48:00.000-07:00

yorumsuz

2011-05-26T05:49:00.000-07:00

Bu video kullanıcısı tarafından kaldırılmış. Reklamda bir Amerikalı, bir İngiliz bir Japon ve bir Türk oturuyorlar. Amerikalı laptopu, İngiliz LCD'yi Japon da kamerayı (ürünlerin sıralamasını attım böyle olmayabilir) icat ettiklerini söylüyor. Türk de böbürlenerek üç saniyede bir onu reklamı yapılan mağazada sattıklarını söylüyor. Olayımız bu zaten bizim. Reklamı internetten bulursam bu yazıyı silip yerine görüntüyü koyacağım.

yorumsuz

2011-05-26T05:46:00.001-07:00

http://gundem.milliyet.com.tr/ne-diyor-bu-cocuk-/gundem/gundemdetay/26.05.2011/1394959/default.htm

Özür Mektubu

2011-05-22T07:25:00.000-07:00

Şu yazıda kendisine temiz bok atmıştım. O zamanlar Blek Sıvan Aronofksi'nin kafasında vitamindi büyük ihtimalle. Ama sonra gerçek oldu. Beni de göt etti çok afedersin. O ne biçim bir performanstı öyle be! Helal olsun sana Natalya Portmanto!

Not: Gerçi Skarlet mi Natali mi dersen "Ölene kadar Skarlet ulan!" derim ama o ayrı bu ayrı.

Üstadın Çırağı

2011-05-22T07:03:00.004-07:00

Rambo'nun Asistanı

2011-05-22T07:03:00.000-07:00

Test

2011-05-22T05:58:00.000-07:00

Aşağıdakilerden hangisi bir seks objesi değildir:
a) Damacana
b) Rulman
c) Eşek
d) Üç buçuk aylık bebek
e) Öz ya da üvey kızın ya da oğlun ya
f) Köpek
g) Sokakta gördüğün herhangi bir kadın
ğ) Turist
h) Gelinlik giyerek otostop yapan İtalyan sanatçı
ı) Arkadaşının/akrabanın daha ergenliğe bile girmemiş kızı ya da oğlu
i) bitmiyo ki anasını satayım! bitmiyo ki!

Emek'in Çileli Hayatı

2011-05-21T09:55:00.001-07:00

Maya'nın Maceraları-2

2011-05-21T09:53:00.001-07:00

Dalgıcın Dilemması

2011-05-17T06:17:00.001-07:00

Erçin Washington

2011-05-17T05:53:00.001-07:00

Üstadın Maceraları

2011-05-17T05:52:00.001-07:00

Maya'nın Maceraları

2011-05-17T05:51:00.001-07:00

Meymi'nin Maceraları

2011-05-17T05:49:00.000-07:00

2011-05-07T15:28:00.000-07:00

bu arada 40 bini geçmemi sağlayan bütün kahve falında mevlana arayıcılarına ve siz sevgili takibatçılarıma teşekkürü bir borç bilirim.

Ugh!

2011-05-07T14:13:00.000-07:00

Bugünlerde buraya bir şey yazmıyorum. Farkındayım. Bugünlerde çok fazla şey yazıyorum. Çok fazla şeyi bir arada düşünüyorum ondan buraya ne vakit ne de güç kalıyor. Bir de şu var tabi, her yerde, her alanda olduğu gibi burada da bir rolü oynamak zorunda olduğumu farkettim. Burada da bir maskem var ve bugünlerde o maskeyi takasım yok. Olanlardan sadece kendim sorumluyum. Devlet büyüklerimin affını dilerim.

Ama biraz önce tuvalette aklıma gelen bir mesel var onu da paylaşmadan etmeyeyim

Üzerinde Yeşil Dev Hulk'un yüzü olan bir donum var. H&M'in biz götü çocuk kalmış erkeklere müthiş bir hizmeti bu çizgi roman karakterli donlar. Bu donu Budapeşte H&M'den almıştım. Biraz önce etiketine baktım "Made in China" yazıyordu. Hulk'un ağır takipçisi değilimdir ama süper kahramanlık kariyerinin bir yerinde kızıl Çinlilerle karşı karşıya gelmiş olması ihtimali yüksek. Şimdiyse üzerinde onun resmi olan bir iç çamaşırı Çin'de üretilip Macaristan'da satılıyor. Globalleşme mi bunun adı, post-modernizm mi bilmiyorum. Bir tek şeyi biliyorum. Hulk'un savaşacak düşmanı kalmadı artık. Afganistan tepelerinde Taliban'a karşı mı savaşacak? Ya da Süpermen gibi özgür bir İran için Amerikan vatandaşlığından mı çıkacak? Kim yendi? Kim yenildi? Arada güme giden kim oldu?

Sonuç olarak, götü çocuk kalmış erkeklere tavsiye ediyorum bu seriyi. Bende Örümcek Adam, Süpermen ve Kaptan Amerikalısı var.

2011-04-24T15:16:00.000-07:00

I am sick and tired of not being appreciated

Robinson Crusoe'nun Günlüğü-3

2011-04-15T11:32:00.000-07:00

Sevgili ülkem, pardon günlük

Ülkemden ayrı geçen günler kendimi kaybetmeme sebep oldu artık. Sabah kalkıyorum, yastık niyetine kullandığım ağaç kütüğüne "Günaydın sevgili ülkem, nasıl iyi uyudun mu dün gece?" diyorum. Çişimi yapmak için denize giriyorum, balıklar toplaşıyor, "Günaydın sevgili ülkelerim, ne yediniz bakalım kahvaltıda" diyorum. Bu artık özlemenin ötesine geçti, kara sevda oldu artık bu...

Kahvaltı demişken hindistan cevizi sütünden tulum peyniri çalışmaları iyi gitmiyor. Ne yaparsam yapayım o kahrolası hindistan cevizi tadını ayıramıyorum sütten. Paskal adanın derinliklerinde keçiler gördüğünü söyledi. Ama çok inanamıyorsun ki bu herife. Geçen gün de adanın derinliklerinde iki kutup ayısını çiftleşirken gördüğünü iddia ediyordu. Ondan önce de "Adanın derinliklerinde sığınak gibi bir herif var, İskoç aksanıyla konuşuyor. Üç saatte bir bir kod giriyor makinaya." diyordu. Şimdi ben nasıl inanayım ki buna. Her ne kadar ülkemi çok sevse de -benim kadar değil sevgili günlük, mümkün değil benim kadar sevmesi- ne de olsa elin oğlu. Hayır Derya gelse, dese keçi var, dalacam ormanın derinliklerine kapıp getirecem ama o dingil de yunus balığı gibi suyun içinden çıkmıyor! Arkadaş ne su severmişsin ben anlamadım ki! Madem bu kadar seviyorsun bu suyu git yüzücü ol di mi!

Robinson Crusoe'nun Günlüğü-2

2011-04-12T10:45:00.000-07:00

Sevgili günlük

Bugün gene gözyaşları içinde uyandım. Seçim geldi aklıma, ülkem seçime gidecek. Peki ben orada olacak mıyım? Ülkemin geleceğine katkıda bulunabilecek miyim? Gerçi gelmeden evde bizim yeğenin boya kalemleriyle hazırladım oy pusulamı, en sevdiğim partime vurdum mührümü, zarfı yaladım yuttum, sonra çıkardım verdim anama. “Anam!” dedim “Garip anam, yiğit anam, çilekeş anam! Olur da o günden önce ölürsem ya da elenemezsem o kutsal günden önce, dönemezsem ülkeme, beyaz gelinlik giydir ülkeme, kırmızı kuşağını bağla beline. Ne de olsa düğün günüdür ülkemin o gün! Sandıklarca çeyizi olacak o gün ülkemin. Deste deste oy çıkacak bizim damada! Ha bu arada benim zarfı da unutma, araya sıkıştırıver canım annem!” Paskal geldi o sırada “Libadiye neresi?”diye sordu. “Neden?” dedim. Orada oy kullanacakmış Paskal. Kolay gidiliyor muymuş? Zorsa gitmeyecekmiş. Sert çıktım, tavır yaptım. “Değil Libadiye Fizan’da olsa kullanılacak o oy Paskal efendi!” dedim. Boynunu eğip bir af dilemesi vardı ki sevgili günlük… O an Paskal’da ülkemi gördüm, oturdum ağlamaya başladım. Sonra silkindim, erkek adam bu kadar ağlamamalı. Burda her şey gerçek beyler!

Robinson Crusoe'nun Günlüğü

2011-04-11T08:15:00.000-07:00

Sevgili günlük,

Ülkemden ayrı geçirdiğim bu ilk günün yalnızlığını seninle paylaşmak istedim. Çok acı günlük. Çok acıııııı! Havaalanında pasaport kontrolünden geçerken arkamdan el sallıyordu. Bir kova su döktü arkamdan, gözyaşları kovaya damladı, gördüm. “Ağlama” dedim. “Ağlam ülkem! Bu ayrılık bir son değil. Geri döneceğim, birlikte el ele kırlara koşacağız seninle! Dönmezsem! Dönmezsem eğer! Bir gün sana dönmeden ölürsem! Gözlerim açık gider canım ülkem!” dedim. Akşam Paskal’a anlattım ülkeme olan özlemimi. Paskal’ın da gözleri doldu inanır mısın? “Hadi senin bir ülken var, ben ne yapayım? Epinay-sur-Seine diye bir yerde doğmuşum, daha adını doğru dürüst telafuz edemiyorum. Ben ne yapayım!” diyerek iyice sarstı beni. Bir ara gene eli şortun içine sokacak diye korkmadım değil. Ama ağlayarak uzaklaşırken “Rakı yok mu ulan bu adada!” diye bağırışını görünce rahatladım. Paskal bizden, Paskal can, Paskal yiğit, Paskal ya

MASAYA BAK .MINA KOYİM!

2011-03-31T05:58:00.000-07:00

BU NE PİÇİM MASA ULAN BÖYLE! ŞİPİLBÖRG, SKORSESE, DE PALMA, LUKAS, VE KOPOLA! RAKI İÇİLİR O MASADA RAKIII! AMA SİZ NERDEN BİLECEKSİNİZ! HIH! MUNDAR!

Beyrut Notları

2011-03-28T13:45:00.000-07:00

Kaçmak ve rahatlamak için geldim ama bu sefer ne kaçabildim ne rahatladım

Beyrut kafası çok karışık bir şehir. O yüzden seviyorum burayı

Alışveriş merkezinde babası Mardinli Abdulhamit’le turkce konutsum. Askerliğini Kirklareli’de yapmış buyurun bakalım...

Hamra kafedeki garsonum Mahmud’un ataları Türk cıktı, defterdar ve bayraktarmışlar.

Ayrıca nargile kömürcüsü Suriyeli Hasan da Kamışlı’dan Nusaybin’e geçermiş eskiden

Aşrafiye’deki Abc alışveriş merkezinin çatısında yemek yerken yandaki küf tutmuş apartmanın dairelerinden birisindeymiş gibi hissedebiliyorsunuz kendinizi

Suriyeli bir kelime İngilizce bilen taksiciye Türk olduğumu söyleyince ilk söylediği “Polat Alemdar” oldu yıkıldım

Kafe Hamra’da özel Kafe Hamra aromalı nargile içiniz, ben ki nargile sevmem müptelası oldum, bir de hakkini vererek nargile içmenin meditatif bir yani var, yalnız olacaksın, iki saat boyunca nargileyi somuracaksın başka bir âleme gidip dönüyor insan

Caddeden gecen on arabadan birinde mutlaka çok yüksek sesle müzik dinleniyor, hem de sadece hafta sonu değil her gün hele bir tanesinden İbo döküldü ki -bir kulunu çok sevdim o beni hiç sevmiyor- bir sure mavi ekran verdim...

Beyrut’un kızları çok güzel. Her üç kadından biri diyeyim o derece. Fekat genel olarak kötü giyiniyorlar. Bir yandan göstermeye bir yandan da kapatmaya çalışmanın dayanılmaz kafa karışıklığı... Sanırım erkekler de fena değil. Yalnız onlar kadınlardan da kotu giyiniyorlar ve imaj berbat…

Temizlikçiler Sudan-Bangladeş ve Filipinli. Pazar günleri Filipinli bakıcıların tatil günü ve Beyrut bir Filipin şehri haline geliveriyor

Yıllar sonra ilk defa dönme dolaba bindim. Deniz kenarında, paslı bir dönme dolap, yükseldi ve beni seksenlere götürüverdi bir anda. Şiddetli rüzgar yüzünden biraz tırsmadım değil, ama sonra “koy götüne” dedim, ölürsem de hem çok salakça hem de çok şairane bir ölümüm olacak

Ölüm demişken, Ali Teoman öldü ben buradayken, hiç okumamıştım ama dönünce okuyacağım, hele ki 7 temmuz doğumlu olduğunu duyunca... Benim de doğum günüm. 42 yasında... Çok fena... Yusuuuuf yusufff…

Kurşun ve rpgden delik deşik olmuş binalar, boşaltılmış ve çürümeye başlamış binalar, 70lerin 80lerin 90larin ve 2010un mimarisi bir arada... Hamra biraz İstiklal Caddesi gibi, binaların giriş katlarında mağazalar var, üst katlarına yirmi yıldır insan uğramamış...

Bu şehrin King Kong büyüklüğünde bir temizlikçiye ihtiyacı var. Toz iz evriver, evriver iz toz

moralim bozuldu

2011-02-22T04:14:00.000-08:00

ben muz etiketi kolleksiyonu yapıyorum. muzların üstünde bulunan etiketleri itinayla söküp lisede kütüphaneden çaldığım bir şiir kitabının ön sayfasına yapıştırıyorum. bugüne kadar 50 kadar farklı muz etiketi biriktirmiştim. fakat zevcem sabah bu linki gönderdi bana

kadın 10.000'in üzerinde muz etiketi biriktirmiş...

çok moralim bozukh...

biğ de limki koysaymışım iyi olacakmış tabi :) şimdi koydum

YİMMİBİR

2011-02-16T09:22:00.002-08:00

20. yüzyılı bitiriyor olmak: Bir Jules Verne romanının son sayfalarını okumak.
Ve 21’e ait bir manşet: Paris’te bir tavan arasında Jules Verne’in hiç yayımlanmamış bir romanının elyazmaları bulundu…
20. yüzyılı bitiriyor olmak: Galaksinin anlamsız bir yerinde kendini tüketen yıldızın, yirmi yüzyıl önce saldığı ışığın, yirmi yüzyıl sonra gözlerine değdiğini bilmek. Evrenin bokböcüğü dünyanın içindeki altı milyar küsur hücreden biri olmak ve “Üniversite mezunu, İngilizce, Fransızca, Almanca dillerinden en az birine vakıf, (baylar için) askerlikle ilişiği olmayan, insan ilişkilerinde uyumlu, tuttuğunu koparan, ani sorunlara pratik çözümler üretebilen, tercihen Windows ve Excel kullanabilen yönetici adayları” olmak demek…
20. yüzyılı bitiriyor olmak: Atomu star yapmak ve “Starların özel yaşamı yoktur” ilkesini uygulamak. Aperatif olarak Molotof Kokteylimizi tavsiye ederim. Ara sıcaklarımızdan Hardal Gazı baştan çıkarıcı kokusuyla mükemmeldir. Son olarak Uranyum çekirdeklerimizden çıtlatırsanız dostlarınızın bizi tavsiye etmekte ne kadar haklı olduklarını anlayacaksınız. Tatlı servisimiz 21’de başlayacaktır. Afiyet olsun.
20. yüzyılı bitiriyor: Saraybosna’da 1909’da yapılan çocuk bahçesinin, üç kere patates tarlasına dönüştürüldüğünü öğrenmek. Vietnamlı bir ailenin üç nesil boyu üç ayrı işgalciye karşı ülkesini savunduğunu ve işportacının sattığı kol saatinin “Made in Vietnam” olduğunu bilmek. Baylar şirketimizin Yimmibirinci yüzyıl için geliştirdiği üretim stratejisini açıklamak istiyorum. “Crear uno, dos, tres, muchos Vietnam…”
20. yüzyılı bitiriyor olmak: Rüyamıza giren ak saçlı, aksakallı Alman dedenin verdiği rakamlarla oynadığımız sayısal lotoyu, pos bıyıklı, Gürcü kapıcıya teslim edip, babayı almak demek. Yimmibir’de kapıcılara güvenmemek gerek.

SİS GÜNLERİNDE İSTANBUL

2011-02-16T09:22:00.000-08:00

Sis günlerinde İstanbul iki ayrı adaya döner. Bilinmeze varlığından yorgun vapurlar gider ve pantolonunun paçalarını çoraplarına sokmuş çöpçüler bile sisi süpüremezler.
Sis günlerinde İstanbul dededen kalma biz Bizans lahitine benzer. İçinde yağmalanmış bir mübaşir gölgesinin uyuduğu kâgir ve küflü bir lahit.
Sis günlerinde İstanbul’un camileri ve kışlaları ve konaklarında kaytan bıyıklı bir ittihatçı adaleti kol gezer. Ve cazbandın sesini beyaz memeli Beyaz Rus kadınların hüznü tütsüler.
Sis günlerinde İstanbul’a Marmara’dan işgal gemileri girer. “Torpidoları, kruvazörleri ve dretnotlarıyla yirmi iki İngiliz, on iki Fransız, on yedi İtalyan, dört Yunan gemisi” korkunç ve karanlık köpekbalıkları gibi boğazın böğrüne demirler.
Sis günlerinde İstanbul kimsenin dinlemediğini bile bile İstanbul’a anlatır meramını.
Sis günlerinde İstanbul deyip de Tevfik Fikret dememek olmaz: Tevfik Fikret.

SAHİBİNDEN SATILIK İLAN-I AŞK

2011-02-16T09:21:00.001-08:00

Çınar yaprakları martı sesleri çıkararak ebedi pikelerini yaparken sarattıkları toprağa doğru,
Yağmur eğimin çekimine kaptırıp kendini iniyordu Dolmabahçe’ye; Yankiler’i kovmaya koşan 68’lilerin ayak izlerinde.
Ben ağzımda bir Yahudi ezgisi, uçar adım seni çiziyordum beynimin karakalemiyle el yapımı kırkbeşlik bir mahşere
En yaman körükleri, eritirken en büyük Ergenekon’unu benliğimin, bir olmaz’dan daha –maz düşüyordu.
Çinekop akınını ve yatsı namazını müteakip, Bastille’in alınışı gibi –ne garip-
Ben sana ilk defa âşık oluyordum.
Sen kıvırcık ve mazili, üşüyüp durdukça boğaza nazır; sanki ömrümün ilk Ortaköyüymüş gibi çarpılıyor; Dolunay’dan Dulcinea manzaraları kazanıyordum.
Bitmiş bir aşkı anlatırken dilim ezberden, parmaklarından çekemeden Orta Asya’lı gözlerimi –ne garip-
Ben sana ilk defa âşık oluyordum.
“Flaubert” diyordun. “Mevlana”, ve “Tandır Ekmeği” ve hatta “Kızılırmak”
Ağzına en çok yakışan kelimeydi “Küstahlaşmak”.
Olgun bir elmanın yere değişiydi sesin. Ve sen sevdadan konuşmaya başlayınca tek hücreli hayat başlıyordu benim durgun sularımda. Yeni bir yaratılışa tanık oluyordum.
İğdiş edip içimdeki sütten ağzı yanmış korkuyu, çarmıha kadar yolu var anasını satayım deyip –ne garip-
Ben sana ilk defa âşık oluyordum.
Ne garip; iliklerime kadar iliklemiştim kendimi.
Sürer diyordum benim maceram yanana kadar Kerem gibi.
Lanetlemişken bir zamanlar tüm aşkları, tüm şairleri
Şimdi üstümü başımı, tenimi, bendimi yırtıyorum.
Gene gebere gebere, gene gümbür gümbür, gene çırpınarak…
Ben sana ilk defa aşık oluyorum.

MEKTUP

2011-02-16T09:20:00.003-08:00

Burada olsaydın yumurta kırardım sana. Yemek olsun diye değil de, işte… Telaşımı seyrederdin; ondan. Bir de yumurtayı yanlış söylememe gülersin. Gülüşünü görürdüm belki.
Bir şişe beyaz şarap saklıyorum yıllardır, onu açardım. Mantarına günün anlam ve önemini yazardım. Sofrayı hazırlardım heyecandan parmaklarım bükülerek. Salatayı yaparken, zeytinyağına bir damla alçak gözyaşı sarkıtırdım, kendimi tutamayıp. Sen görmezdin. Ellerini yıkamaya gitmiş olurdun çünkü o sıra. Temiz kadınsındır neme lazım.
Mutfaktan çıkınca sen, bir an dünyada yapayalnız kaldığımı sanırdım. Sonra gelir, salatayı alır, masaya koyardın. Ardından bakakalırdım, gölgenin uzayıp ayaklarıma değişini seyrederdim. Bildiğim tüm aşk mısralarını dizerdim gölgene. Artık kimseye söyleyemediğim mısraları… Ve sen yokken biriktirdiklerimi. Sonra karşılıklı otururduk masaya. Benim yumurta demeye bile mecalim kalmazdı.
Susardık birlikte. Salatanın zeytinleriyle oynaştırırdık çatallarımızı. Ve birbirimize bakamadan yudumlardık şaraplarımızı. Benim yine midem yanardı şaraptan, ses çıkarmazdım.
Sonra birden, bir zengin düğününde havai fişekler patlardı. Ben balkona gider, bir sigara yakardım. Yüzümde patlardı havai fişekler, alışıktım. Böyle havai gecelerde aklıma gayri ihtiyari sen gelirken, bu sefer sen gerçekten Etinle kemiğinle gelirdin, usulca gelirdin.
Şaşırırdım; hayal ve gerçek karışırdı beynimde. Yanıma gelirdin. Duvara yaslanır bir sigara yakardın. Birlikte efkârlı dumanlar salardık korkunç patlamalarla sarsılan gökyüzüne. Gözlerimi kapatıp Beyrut’u düşünürdüm… Saraybosna’yı, Ho Şi Minh’i, müttefik bombardımanı altında Berlin’i ve daha nicelerini… Ben bu şehirlerden herhangi birinde, seninle yaşamaya veya ölmeye hazırdım.
Bir an sessizliğe bürününce etraf, şaşırıp açardım gözlerimi ve bana baktığını fark ederdim. Göz ucuyla fark ederdim. Anlardın sana bakmadan seni gördüğümü, gülerdin. Dolunay çözülürdü dumanların arasından. Ve biz gömerdik gözlerimizi Galile Denizi’ne. Sana bakardım sonra, dolunayın yüzündeki yansımasına bakardım, dolunayın yüzündeki ışığına bakardım, dolunayın yüzündeki ışığını öperdim. Alnında öperdim önce, ay gibi beyaz alnında. Sonra gözkapaklarında, burnunla yanaklarını ayıran iki ince çizgide, dudağının kenarını öperdim, dişlerinde öperdim...
Koklardım uzun uzun. Derinlerden nefessiz gelip de suyun üstüne fırlayan sünger avcısının yaşam nefesi gibi çekerdim seni içime. Boğulmak üzere olan şehzadenin son nefesi gibi çekerdim. Ama… Artık kokunun bile bana ait olmadığını fark edince… Ağlardım fasılasız, hıçkırıksız, gözyaşlarım yanaklarımı eritene kadar ağlardım.
Biliyor musun? Ben her dolunay gecesi aya bakıp ölmeye çalışıyorum ve ölmenin de yaşamak kadar zor olduğunu öğreniyorum.

MABEDİN MERDİVENLERİNDE

2011-02-16T09:20:00.001-08:00

Hangi üç harf aşk kadar çok şey anlatır?
Mahpustakine gök,
Aça çöp,
Rapunzel’e saç,
Köre ses,
Bektaşi’ye mey,
Mevlevi’ye ney,
Eşkıyaya dağ,
Ağaca kök,
Katile kan,
Tutkuna ten,
Bana sen.
Senin tenine tutkun bir adamım ben.

GECENİN SON OTOBÜSÜ

2011-02-16T09:19:00.001-08:00

Gecenin son otobüsü on iki gibi kalkar ve evime götürür beni. Bezgin bir şöför “Ölsem de kurtulsam” der gibi keskin bir hızla kat eder mesafeleri. Sarsıntılı frenlerle belirlenir duraklar. Sarhoşlar ön koltuğun tutunma demirlerine çarparak uyanır.
Bütün akşam ev taşımış hamallar ağır ter kokularını bindirir otobüse. Azgelişmiş yaşamımızın bir isimsiz tanrıları… Güneşli zamanların, altın tenli, mağrur, az bulunur Hint Prensleri; soğuk ve ıslak günlerin, yer altı kahvelerinde sigara, çay ve zaman tüketen unutulmuş Yunan heykelleri…
Bir mekandan bir başkasına, ince bedenlerinin korkunç gücüyle taşırlar küçük dünyalarımızı: Koltuk takımları, gardolaplar, etajerler, berjerler, zigonlar, tuvalet masaları ve ilkel kabilelerin dillerinden Türkçe’ye girdiğini düşündüğüm daha bir sürü acayip isimli anlamsız nesne, ve tabi üstlerine örtülecek tozlu dantel işleri…
Boş koltuklara oturup tam karşılarındaki genç kızların çırpı bacaklarına bakarlar çaktırmadan. Kızlar bazen acımasız bakışlarıyla silerler bu yorgun adamların gözlerini, bazense kıyak geçip biraz daha açarlar çırpı bacaklarını.
Gecenin son otobüsüdür ışık hızıyla uykuya dalanların otobüsüdür. Ben uyuyamam otobüslerde. Bir zamanlar buna tıpatıp benzeyen bir otobüsün kuştüyü koltuklarında gördüğüm bir rüya açık tutar gözlerimi. Rüyamda uyandığımı görmüştüm. Çok huzursuz olmuştum. Benden başka bütün yolcular uyuyordu. Boğaz köprüsünü geçiyorduk. Ama ben karşıya giden otobüse binmemiştim. Aşağıya bakınca Boğaz’ın kıyılardan gelen tüm ışığı emen kapkaranlık sularını gördüm. Ve kıldan ince bir köprüde gittiğimizi fark ettim. Ve direksiyonda onu gördüm. Mavi kısa kollu şoför gömleği ve omzunda ter mendiliyle Azrail bıkkın gözleriyle bana bakıyordu. Köprünün bitiminde “WELCOME TO ARAFAT” yazısını görünce sıçrayarak uyanmıştım. O günden beri imrenerek bakarım uyuyanlara. Ve garip bir gururla dolar içim. Siz uyuyun, ben sizi beklerim.
Son duraktan epey önce inerim beni evime getiren otobüsten. Karanlık bir sokaktan tanıdık seslerin yardımıyla geçerim. Dayak yiyen kızın kırılgan yalvarışları ve hala radyodan ajans dinleyen yaşlı kadının durgun alışkanlığı gösterir yolumu. “Evim Güzel Evim” birkaç metre uzaktayken, girip bakkala bir sigara alırım, biraz beyaz peynir, bir de ufak rakı siyah torbada. Beni hiç kimsenin beklemediği bir yere ev demenin burukluğunu katarım siyah torbama. Anahtar döner, kapımı açarım, zamanın durduğu yere ilk adımı atarım. Ve son bir kez aklımdan geçiririm gecenin son otobüsünü, karanlığa doğru okkalı bir küfür sallarım.

DEPRESİF KARAKTERLİ BİR İÇ DÖKME-2

2011-02-16T09:18:00.002-08:00

Sen onurlu bir ölümü düşünürken ve kendi heykellerini dikerken boş meydanlara, biz dağdeviren tabancalarla dağlıyorduk artık hiçbir şeyi kaldırmayan beynimizi bok çukurlarında.
Sen acısız bir ölümü düşünürken ve ecza ilmini hatmederken, biz kim bilir kaçıncı kere veriyorduk boynumuzu emektar İngiliz sicimine, boş otel odalarının küf kokan karanlığında.
Sen sade bir ölümü düşünürken ve yas çiçekleriyle süslerken cenazeni, biz çevirip gözlerimizi dolunaya salıveriyorduk kendimizi betonla sonlana kısacık bir boşluğa.
Sen “Alaska’da yanarak ölmek!” diye sayıklarken ve alevlere kimlik sorarken, biz hiç yaşamamış adamlara yazıyorduk son mektubumuzu, kanımızla.
Sen destansı bir ölümü düşünürken ve televizyonlarla naklen yayın anlaşmaları yaparken, biz kimyevi naralar atarak yiyorduk bir boka benzemeyen başyapıtımızın peliküllerini.
Sen “en azından son bir kez sevişmeli ölmeden önce” diye düşünürken, biz kendimizi yakmaya çalışıyorduk, bilmem kaç yüzüncü otuzbirimizle.
Sen geride bıraktıklarının ağırlığına dayanamayıp vazgeçerken, biz geride kimse bırakmamacasına vurup indiriyorduk gözümüze görüneni.
Ve nihayet sen “yaşamak ne güzel!” diyerek kaçarken olay mahallinden, seni kimsenin hatırlamayacağını düşünüyordun hüzünle, bizimse hatırlanmak sikimizde bile değildi, neşeli ölülerdik.

DÜŞÜK NABIZ

2011-02-16T09:18:00.001-08:00

İstanbul’dan İzmir’e gelirken yolda
fırtınada elektrik tellerine takılıp kalan serçeler gibi
sorular takıldı aklıma…
Yağmur dumanı ıslatır mı acaba?
Plastik yokken daha dünyada neyle yaparlardı emzikleri?
İlk Homo Sapiens adının Adem konduğunu öğrense ne yapardı?
Asma yaprağının içine pirinç koymayı ilk akıl edeni alnında öpen oldu mu hiç?
Ya da yağ çıkaranı zeytinden?
Neden üç hecelidir çoğu çiçek isimleri?
Ya da aynı tadı mı verir kurşunun tene değmesiyle dudağın dudağa değmesi?
Neden her yeri buruşurken kulakları dimdik kalabildi Mistır Spak’ın?
Niye kırık dökük sevdalara kaldı bu dünya?
Peki ben nasıl sevebiliyorum dört başı mamur hala?
Ve sen nasıl bunca güzel geliyorsun dünyanın dört bir yanından bana?
Sonra yine, yağmur dumanı ıslatır mı acaba?
Plastik yokken daha dünyada…
Bir daha…
Bir daha…
Bir daha…

Eskiden Ben Yağmuru

2011-02-16T09:17:00.001-08:00

Yine yeni yeniden. Son kez. Başka eskiden ben kalmadı

Xploding Plastix ve Ömer Şerif Bonanza

2011-02-09T09:01:00.001-08:00

Big Brother İs Watching Us

2011-02-06T06:58:00.000-08:00

Dikkat dikkat! O artık buralarda da dolaşıyor. Lütfen kendinize çeki düzen veriniz. Sakal traşı gelenler lütfen gecikmeden traş olsunlar. Hanımlar, dişlerimizi fırçalamadan bloga gelmeyelim lütfen. Her an her şey olabilir hazırlıklı olmak lazım. Ani bir baskın durumunda hiçbirinizi tanımıyorum ama burada yazılanların hepsini bana siz yazdırdınız. Anında satarım haberiniz olsun.

Pek Acayip Bir Rüya Gördüm Ben

2011-01-27T02:13:00.000-08:00

Allaşkına rüya yorumlamasını bilen biri varsa, batıni de olur zahiri de olur, Freud'dan da olur, gönlünüzden de şuna bir el atsın ben hayatımda bu kadar garip bir rüya görmedim.

Bir yerde açık hava esnaflığı yapmaya başlamışım benim kuzenle. O müşteri çekiyor, ben bir duvarın önünde fotoğraflarını çekiyorum insanların. Kuzen daha patron ben daha işçi gibiyim. Paraları o topluyor, müşterileri sıraya diziyor, bana emirler veriyor filan. Nerde olduğumuzu tam bilmiyorum ama Anadolu'da bir yer sanırım. Benim fotoğraf çektiğim duvarda, adamları oturttuğum yerin hemen yanında kadra sokmadığım bir Osmanlı arması duruyor. Biz asmışız onu oraya. Hani vardır ya yeşil ve kırmızı ya da niye anlatıyorum lan, aşağıdaki gibi

Bu kadar karışık değil benim rüyamdaki duvarda asılı olan ama mantık bu. Çapraz asılmış yeşil ve kırmızı bayraklar ve gene X yapacak şekilde dış çepere saplanmış çift tahta kaşıklar var. Arma kabartmalı kaşıklar da gerçek. Burası önemli. Çünkü ben fotoğraf çekmeye çalışırken genç zenci bir arkadaş gelip armanın önünde duruyor. Benim çerçeveme girmiyor, takılmıyorum. Fakat kuzen "Hop! N'oluyo!" deyince dönüp bakıyorum. Zenci kardeşimiz kaşıkları çıkarmış yerinden koltuğunun altına almış gidiyor. Çalma değil bu, kendince anormal bir şey yapmıyor. "Bizim memlekette açıkta kaşık bulursan alırsın" der gibi şaşırıyor bize. Biz de kızmadan alıp elinden kaşıkları yerine takıyoruz. Ben gene dönüyorum, duvarın önünde bıraktığım abinin fotoğrafını çekicem, gene bir "Hop!" sesi, bir bakıyorum bu sefer başka bir zenci abi, daha orta yaşlı, almış kaşıkları, ben ve kuzen müdahale ediyoruz. Bu adam da şaşırıyor. Allahtan İngilizce biliyor, "ben bunları almak istiyorum" diyor. Ülkelerinde tahta kaşık yok muymuş, yoksa sadece tahta kaşık mı kullanırlarmış öyle bir durum. Bunun üstüne "sen onları bırak, biz seni tahta kaşık alabileceğin bir yere gönderelim" diyoruz ve çırağı çağırıyoruz. Çırağın adı Aydın. Aslında benim kuzenin adı Aydın. Neyse çırak geliyor, benim kuzen çırağa durumu anlatıyor. Bekleyen zenci adamı tahta kaşık almaya götürecek çırak. Herşey halloluyor, ben fotoğraf çekmeye devam ediyor.

Hadi bakalım buyrun burdan yakın

Not: "Kıçın açıkta kalmış" yorumunu kabul etmiyorum şimdiden biline.

Çakma Tarih Yazıları-2

2011-01-26T17:01:00.001-08:00

Topkapı Sarayı’nın adı nerden gelir?

Topkapı Sarayı tarihi boyunca bir çok boğazlama, fingirdeşme, isyan, fingirdeşme, delirme ve fingirdeşmeye tanık olmuştur. Evet her şeyden daha çok fingirdeşme olmuştur bugün turistlerin dünyanın parasını vererek girdikleri Topkapı Sarayı’nda. 4. Murad nam padişahın hareminde 4000’den fazla kadın, hamak ve şampinyon bulunduğu söylenir mesela. Kadın, hamak ve şampinyonun bulunduğu yerde fingirdeşmenin olacağını 3 yaşındaki İnuit çocukları bile bilmektedir. Şampinyonu saraya ilk kez 2. Köprü ya da dünyaca bilinen adıyla Fatih Sultan Mehmet zamanında Hollandalı keşler getirip ağaçların altına serpiştirip kaçmışlardır. Bugün Amsterdam’da Magic Mushroom adı altında satılan bu şampinyonların sporlarını spor olsun diye ağaç altların serpen bu Hollandalılar, mantarların yaşama alanını genişletmek için soğanlarıyla birlikte yoldukları lalelerin ne kadar güzel çiçekler olduğunu memleketlerine dönerken yolda fark etmişlerdir, fakat şampinyon sebebiyle kafaları iyi olduğu için emin olamamışlar, Amsterdam’daki büyüklerinden fikir almaya karar vermişlerdir.

Bu arada sarayın ağaçlarının altında büyüyen mantarları toplayan kötü kalpli büyücü bunlardan yaptığı kırmızı elmayı Pamuk Prensese yedirmiş ve uyumasına sebep olmuştur. Bu durum Yeniçeri Ocağının en küçük ortası olan Yedi Çerilerin kazan kaldırmasına sebep olmuştur. Çorbacıları Öfkeli Şirin liderliğinde hoşaf taşı büyüklüğündeki kazanlarını kaldırarak At Meydanı’na gelen Yedi Çeriler “Ulüfe almazuk! Et sevmezük! Gazoz içmezük! Bir tek Pambuk Prensesi severük, yerük. Onu da büyücü elimüzden aldu! Ya Pambuk’u isterük ya bu kazanı burdan kaldırmazuk!” diyerek isyana gelmişlerdir. Vaziyetten haberdar olan Sadrazam Tepedelenli Matkap Paşa hemen padişaha haber vermiş ve Pamuk Prenses’in uyandırılması için akla gelen her tertibin hal yoluna konulması gerektiğini yoksa devletin leşe, kuzgunun başa dönüşeceğini söyleyerek sultanı uyarmıştır. Padişah bunun üzerine Bizans İmparatoru kılığına girerek sarayın karanlık dehlizlerinde yaşayan büyücü Kalimero’nun yanına gitmiş ve ona meseleyi anlatmıştır. Kalimero biraz deli, biraz salak bir büyücü olduğu için, ayrıca agorafobik olduğu için ve ergenliğinden beri sarayın karanlık dehlizlerinden dışarı çıkmadığı için İstanbul’un fethedildiğinden haberdar değildi. Padişah, koyu bir Bizantionist olan Kalimero’nun fethi öğrendiği anda kendisini jiletleyeceğini ve onu engin bilgilerinden mahrum bırakacağını bildiği için Konstantin Paliologos’un fetih sırasında arkasında bıraktığı geniş gardroptan yararlanarak imparator kıyafetleri giymek suretiyle yanına gelirdi. Kendisinin yeni imparator olduğunu söyler, biraz geyik biraz hoşbeş yaparak Kalimero’nun kafasındaki şüpheleri giderirdi. Yeşillerin son dönemlerde Mavilere fena halde üstün geldiğinden, bunun sebebinin de 15 Milyon Ceneviz Altını verilerek alınan İspanyol At Yarışcısı Guizatos’un fena halde fos çıkması olduğundan bahseder, Kalimero’nun yatırması için kendisine verdiği kuponların hepsinin yattığını söyleyerek durumu toparlar ve asıl meseleye geçerdi.

Kalimero Pamuk Prenses meselesini üstü kapalı bir şekilde öğrenmişti elbette. Saraydaki prenseslerden birisinin yediği bir şeyden zehirlenip uykuya daldığını bunun da kendisinden küçük yedi kardeşini çok üzdüğünü anlatmıştı padişah ona. Kalimero meseleyi etraflıca dinledikten sonra 8. Yannis olduğunu zannettiği padişaha sorunu nasıl çözebileceğini anlatır. Sarayın en dibinde, denize yakın bir dehlizde, ki bu yere “Sarayın Topuğu” denmektedir. Altın bir fanusun içinde, Bizans’ın kuruluşundan beri orada duran bir hap vardır. Eğer onu prensese içirirlerse kendine geleceğini söyler Kalimero. 8. Yannis olarak girdiği kapıdan Fatih olarak çıkar padişah, hemen bahsi geçen yerden hapın alınmasını emreder. Gönderdiği yiğit yeniçeriler alır getirirler topuk hapını, içirirler Pamuk Prensese. Yedi Çerilerin isyanı sona erer. Pamuk Prenses’i yemek için sıraya girerler. O günden sonra sarayın adı Topukhapı sarayı olarak anılır. Yıllar acımasızdır sözcüklere karşı, nasıl rüzgara karşı dayanamazsa bir ağacın kuru dalları, kırılıp düşerse, öyle düşer sözcüklerin kullanılmayan harfleri. Topukhapı olur Topkapı. Bunu herkes bilmez, İlber Ortaylı hiç bilmez.

İj Muhasebe

2011-01-25T00:24:00.000-08:00

Kaplan ve Turna'yı 3-4 yıl önce yazmış bir kenara atmıştım ve unutmuştum. Dün eski dosyaları karıştırırken çıktı karşıma. O zamanlar olmadığını düşünmüştüm, baktım fena değil, bir kaç yerinde oynama yapıp verdim fırına. Neden sonra bir daha okuyunca "lan!" dedim. Cenaze'deki imgelerin bir çoğu bu şiirde de var!

Çünkü Cenaze'yi yazarken "Ahyak!" demiştim. Tamam mesele aynı olabilir ama anlatım farklı, çok fena bir şey geliyor bu sefer... Bok geliyor! Aynı şeyi yazdın gene hıyar!

Tam da bugünlerde "Eee birader? Anlatacak yeni bir şeylerin var mı senin? Yoksa sürekli eski ekmekleri ısıtıp ısıtıp önümüze mi süreceksin? Sıkıcı olmana ramak kaldı" diye düşünürken aklımın beni böyle bir tufaya düşürmüş olması acı koydu.

Ben benden geçtim, ben benden sıkıldım, siz sıkılmayınız e mi kuzum, siz geçmeyiniz.

Kaplan ve Turna

2011-01-24T06:59:00.000-08:00

Bütün o turna vuruşların
o kaplan pençelerin
öldüremedi beni
çünkü ellerimdeydi hayatımın özü

Ama sen ellerime vurmaya
tenezzül etmedin.

Bendeniz friilens şair

mesaili çalışmadım ömrümde bir kere bile

travmatik bir yüzyıl bitirdim alnımın akıyla

zeytinden uzun sürdü yok yılım

bilmiyorum

çok fazla umudum yok şiire dair.

belki bendeki bu filizler

küresel ısınmanın

kaçınılmaz sonucudur.

Ama olsun modern bir erkeğim ben.

Bulaşıkları yerleştirdim

filtreden damlıyor kahvem.

Zaten ne fayda gelir

bulaşıkla kahve arasında

yazılan bir şiirden

Vurmadın ellerime
özü vardı hayatımın
ellerimin içinde

Bir adam bıraktım ben o sokakta
yerde
kanlar içinde

hayalleri geçtim
ruhumu kırdın sen benim
bir gözümü kaybettim o gün
onaltı yaşında bir oğlan çocuğu düşürdüm
sabahın kör saatinde
sağımda duyu kaybı
ciğerlerim Malboro
kime anlatsam anlamaz
sana anlatsam anlarsın
sana da anlatamam.

Elimde floş olsa ne yazar
Kare açar bi şerefsiz
Zaten elimde ne floş var
Ne de blöf yapacak halim.

Bütün kemiklerimi kırsan da
Öldüremedin beni işte
Çünkü ellerimdeydi hayatımın bütün özü
Elimde hayatımın özü…
Hayatımın özü…
Hayat…
Öz…
Toz...

soğuk suya katınız, iyice karıştırınız
neşe katınız yaz akşamlarınıza.

2011-01-06T02:55:00.000-08:00

A: Ludwig!

B:......

A: Ludwig alo!

B:....

A: Ludwig sana söylüyom hooop! Sağır mısın!

C: Evet sağır!

A: Haa..........

Ama besteler çok güzel abi, çok beğenerek dinliyoruz...

Gülbahar

2011-01-03T20:13:00.000-08:00

Stoa Athanaton'da Aklımdan Geçen Kır Saçlıya

2011-01-03T19:50:00.000-08:00

Babam,
sanırım
dünyanın tüm kır saçlı
al yanaklı adamlarında
izini arayacağım
kır saçlı
al yanaklı
bir baba olana
kadar

hiçbir zaman istemedim
gençliğinin katili olmayı
şurda birlikte oturup
dört beş şişe
beyaz şarap tüketsek
gülbahar dinleyerek
fena m'olurdu?

sonra birbirimize yaslanıp fena halde sarhoş,
omonya meydanına çıkıp
"sikiyim bu hayatı!" diye bağırsak,
kavga çıkarsak birlikte
hep ıska geçen yumruklarımız
havayı dövmese bu gece

sonra bir taksiye atlayıp kaçsak şehr'Atina'dan
polis peşimizde
yurolar saçarak
direksiyondaki yarım tespihli
doğuştan delikanlı şoför dayıya

güneş doğarken adı bile olmayan bir koyda ayılsak beş kuruşsuz
ama özgür

koy götüne be baba
öldün işte yeterince,
dön artık geri.

Cenaze

2011-01-03T19:45:00.000-08:00

Selanik'te ben
yirmi yıl önce ölmüş
on altı yaşında bir çocuk gördüm

ne de olsa

her yaşın ömrü bir yıl değil mi?

on altı yaşında bir çocuk
ayakları balçıklara batmış
kalbinde bir şaşkın coşku

"dünya ne güzel, şehrim ne güzel, deniz ne güzel, sevgilim ne güzel

demek ki bu kadar kolaymış her şey
demek ki boşuna çekmişim onca acıyı"

Hugo'yu düşünüyor.
Üstüne bol gelen Malboro pardüzonun cebinde
Dünyayı Değiştiren On Gün.
Tozlu bir tavanarasında değişmiş dünyası
on saniyelik bir öpücükle

gülümsüyor kendi kendine, deli

"her şey mümkün!
ayağımı vursam ikiye ayırırım denizi! yürüyerek geçerim karşıya!
yaparım evet!
seviyorum çünkü!
seviyorum ulan herkes duysun!
hem üstelik, ayrıca ve dahi
o da beni seviyor!
o da beni seviyor!"

yirmi yıl boyunca bavulumda taşıdığım
o kalbi büyük, kalbi delik, kalbi aşık çocuğu
bir gece Selaniğ'in Kordon'undan
boş bir arsaya bırakılan düşük cesedi gibi
kimseye göstermeden denize bıraktım

üstünde Malboro pardüzo,
cebinde Dünyayı Değiştiren On Gün,
aklında büyük adam olma hayalleri,
kulakları deniz suyuyla dolu,
dünya yok olana dek bakacak
Selaniğ'in göğüne

Selanik!
Ey Thesalloniki!
Adam ol!
Oğluma iyi bak...

2010-12-22T07:15:00.001-08:00

Ben de 82'liyim!

Nihayet!

2010-12-21T06:47:00.000-08:00

Sezon başından beri bu formayı bekliyorum. C Blok girişindeki Fenerium'un sakinleriyle kanka oldum bunun yüzünden. En son maçta "Abi! Geliyo seninki!" dendi, mesut oldum. Ben bunu giyerim arkadaş!

Fenerbahçe

2010-12-15T15:05:00.000-08:00

Fenerbahçe ruhumuzun turnesol kağıdıdır. Bazen komşunun doğumgünü pastasına göz koyarız. Alırız da acımadan. Bazen ilk kez çıkma teklif edecek çocuk gibiyizdir. Dilimizin ucuna kadar gelir söyleyeceklerimiz ama bir türlü çıkmaz, kaybederiz kızı. İşte bu yüzden severiz sarıyı

Fenerbahçe aynadaki yansımamızdır. Ne kadar güçlü durmaya çalışırsak o kadar çok çıkarır falsolarımızı öne. Bazen de en pespaye halimizde bile bir fiyaka gösterir. "Ulan olsun be, bu da yeter be!" dedirtir ama içimizden, fısıltıyla. İşte bu yüzden severiz laciverdi

Fenerbahçe çarşaf gibi denizde savrulan sarı teknemizdir. Yelkenleri açarız, rüzgar alıp denge bulmak için, demir atarız dibin dibine, bazen de son sürat yararız lacivert suları. Ama hiçbiri kar etmez, o savrulma hali bir türlü gitmez, en sonunda anlarız. Savrulan tekne değil, savrulan biziz. İşte bu yüzden severiz sarı laciverdi

Fenerbahçe sırtımızı dönemediğimiz yavuklumuzdur. Çok güzeldir, endamı dünyaya bedeldir, gururla taşırız göğsümüzde fotoğrafını. Neşemize neşe katar, üstümüze üstümüze geldiğinde hayat, onun sayesinde rahat bir nefes alırız. Ona gönül vermenin hayatımızın en anlamlı işi olduğunu düşündürtür bize. Ama gözümüzü kırpmadan yarı yolda bırakıverir bizi. Güvenimizi boşa çıkarır. Acıtır içimizi. Biz kimleri bir kalemde silip attık, ama ne yaparsa yapsın onu terkedip gidemeyiz. İşte bu yüzden severiz sarıyı

Fenerbahçe peşine takıldığımız cengaverdir. Öyle bir koşar, öyle hızlı devirir ki engelleri peşinden yetişemeyiz bazen. Ama durdu mu da tam durur. El kadar çocuktan dayak yer, sesini çıkarmaz. Asla yere düşmez lakin iki ayağının üstüne de doğrulamaz. İşte bu yüzden severiz laciverdi

Fenerbahçe ruhumuzun bahçesindeki fenerdir. O bahçenin çiçeklerini yansıtır karanlığa. Renkleri her zaman cıvıl cıvıl, her zaman parlak da değildir üstelik. Fenerbahçe korkak, cesur, cahil, hakim ve çocuktur. Güçlü, zayıf, coşkun, bıkkın ve kahramandır. İşte bu yüzden severiz sarı laciverdi

Ayfer KA

2010-12-15T10:40:00.000-08:00

Ayfer Ka bir tanker
Tanker gibi kadın değil
tanker gibi tanker

Doksan altmış doksan değil
yüz yirmiye on altı
fondötenle kapatamaz
dışarda damarları

Ayfer Ka bir tanker
ben ne zaman Hisar'da
iki yudum çay içsem
Ayfer Ka ordan geçer

Ya Ayfer Ka vurgun bana
Ya da sadece tanker

Tanker tanker tanker tanker tanker tanker

İşte tam burası
kellimenin kendini kaybettiği yer

aliretasyon an ka
jö mapel Ayfer Ka

Kampanya

2010-12-15T04:34:00.000-08:00

Tatvan'daki Milli Hakimiyet ilköğretim okuluna kitap ve kırtasiye gönderiyorum. Hikaye kitabı, her türlü ilköğretim test kitabı ve kırtasiye malzemesi. Katılmak isterseniz ya bana ulaştırın ya da doğrudan Salih Günay Milli Hakimiyet İlköğretim Okulu Tatvan Bitlis adresine gönderin.

İyi gelecek inanın bana.

Ha diyeceksiniz, homo magnus caput yani (koca kafalı insan) ya da homo caput magnus confusus (bunu biliyorsunuz zaten) neden coştun? Milliyet'te bir köşede okudum bu okulun adını. Benim ilkokulumun adı da Hakimiyeti Milliye idi. Bir meşaj olarak algıladım ben bunu, o yüzden. Ama ilkokulunuzun adı Hakimiyeti Milliye olmasa da farketmez, bir imece eyleyelim canlar.

gerginlik

2010-12-13T23:16:00.000-08:00

dünden beri bağlama teli gibiyim, evet bağlama teli gitar teli değil. normalde lodostan, dolunaydan, sisten ve sabahın çok erken saatlerinden fena halde etkilenen meteorolojik bir insanımdır ama bunu anlayamadım. bunun neden kaynaklandığını bulabilmiş değilim. her şey yolunda çünkü. bir aksilik yok hayatımda. olduğu gibi gidiyor. daha farklı gitmesini isterdim elbette ama olmasını beklediğim şeyler benim istediğim kadar kısa vadede değişecek gibi değil. o yüzden bir hava değişikliğinin beni bu hale getirdiğine kani olmuş durumdayım. ayrıca dün konuştuğum iki arkadaşım da aynı şekilde gergin olduklarını söylediler. bu da meteorolojik bir durum teorimi destekledi. gerildikçe geriliyorum, çaydanlığın kapanmamakta ısrar eden kapağına bir tane gömmeye kadar giden ani çıkışlar yaşamaktayım. yerimde duramıyorum. evde oturamıyorum, dükkana giremiyorum. dün sporda kendimden geçtim. "yerim lan sporunuzu! hepiniz hava yapmaya gelmişsiniz zaten buraya şerefsizler! yapmıyorum o son hareketi! ama dur lan onu da yapayım ondan sonra bırakayım! ondan sonra da 25 dakka hızlı yürüme var, hızlı yürümenin anasını avradını!'+%&+%&//((&%" çıktım, dışarıda buz gibi bir hava, nereye gitsem sakinlerim? istiklal'e çıktım, fotoğraf çektirmem gerekiyor vize için. ara sokaklardan birinden diklemesine dalmıştım caddeye. fotoğrafçı sağda mıydı solda mıydı uzun uzun onu düşündüm. sonra sola döndüm, kalabalığın arasında iki yüz metre yürüdükten sonra hatırladım anasını !'+%%&%&&%%/***min fotoğrafçısının sağda olduğunu, bu sefer de o tarafa yürüdüm bir tur. fotoğrafçıya girerken muharrem abi aradı, "av mevsimi'ne gidiyorum gelir misin?". gelirim a.q. zaten hiçbir yere sığamıyorum. filme girdim 140 dakika sonra daha da delirmiş bir halde çıktım. insan tanıdığı birileri tarafından hayal kırıklığına uğratılınca daha kötü sinirleniyor. sigara üstüne sigara içtim. eve geldim call of duty oynadım, bir yerde kilitlendi oyun, sakin kalmaya çalıştım, bilgisayarının da anasını avradını sülalesini !'+%%&&%+/((???=)

bu sabah geçtiğini umut ederek kalktım ama babayı almış durumdayım. sinir ve gerginlik tavan. birileri hala telin ucundaki zamazingoyu çevirmekle ve beni kopana kadar germekle uğraşıyor. allah sonumu hayretsin.

Offffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff!

ÇAKMA TARİH YAZILARI 1

2010-12-11T02:20:00.000-08:00

Peri Bacaları Nasıl Oluştu?

Kapadokya’daki Peri Bacalarının oluşumu hakkında bir çok jeolojik açıklama vardır. Bunların hepsi yanlıştır. Peri Bacaları aslında tamamen insan elinden çıkmıştır. Peri Bacaları tarihin ilk gecekondularıdır ve Hititler zamanında bölgeyi işgal eden ilk Türk kavimleri tarafından yapılmışlardır. Bu ilk Türk kavimleri henüz yazıyı bulamadan, arkalarında sadece Peri Bacalarını bırakarak çakma tarih sahnesinden silinmişlerdir. Onlar hakkındaki kısıtlı bilgimizi Kapadokya Hititlerinin merkezi hükümetle yaptıkları yazışmalardan ediniyoruz.
Bu kaynaklara göre Erken Türkler diyebileceğimiz bu Türk Kavimlerinin en önemli özellikleri erken boşalmalarıydı. Bu yüzden Hitit kaynaklarında Mutsuz Kadınlar Kavmi olarak adı geçen Erken Türkler, Hitit İmparatorluğu’nun en güçlü olduğu zamanlarda genel kanının aksine Orta Asya’dan değil Havai Adalarından göç etmişlerdir Orta Anadolu’ya. Mutsuz Kadınlar Kavmi’nin erkek üyeleri erken boşalmalarından Havai Adaları’ndaki volkanik aktiviteleri sorumlu tutmuş ve cinsel münasebet sırasında aniden patlayan volkanların kendilerini korkuttuklarını ve prematüre ejakülasyona sebep olduğunu iddia etmişlerdir. Bunun üzerine kavmin mutsuz kadınları tarihteki ilk transatlantiği ve küreği yaparak kocalarını da transatlantiğe katmışlardır. Uzun zamandır orgazm olamamanın getirdiği enerjiyle aynı anda küreklere asılan kadınlar geminin dünyanın sesten hızlı giden ilk ve tek gemisi olmasına sebep olmuş, hızını alamayan gemi, Atlantik Okyanusunu ve Akdeniz’i geçmekle kalmamış, Güney Ege kıyılarından yardırarak Kapadokya’da ancak durabilmiştir. Bugün Ege bölgesinde dağların denize dik olmasının sebebi aslında bu dramatik olaydır.

Birdenbire ortaya çıkan bu yeni insanlar Hititler tarafından başlangıçta hiç hoş karşılanmamıştır. Hitit şehirlerine yerleşmeleri kesinlikle yasaklanan Mutsuz Kadınlar Kavmi ilk önce Ihlara Vadisi’ndeki mağaralara yerleşmiştir. Fakat anne ve babalarından habersiz o mağaralara gidip kavak kabuğundan yaptıkları sarma sigaraları ve köpeköldüren şaraplarını içerken mağara duvarlarına grafitiler yapan Hitit ergenleri kavmin uzun süre orada barınmasına izin vermez. Grafitilerinin üstüne henüz yazı yazmayı bilmedikleri halde çivilerle kendi isimlerini yazmaları yüzünden çıkan Birinci Ihlara Brendisi’nde Ergen Hititler’e yenilen Erken Türkler vadiden çekilmek zorunda kalmışlardır.

Bu arada Erken Türk erkekleri, seyyar satıcılık, korsan tabletçilik, savaş arabası parkı mafyalığı gibi işlerle bozkırda kurulmuş olan Hitit şehri Kabakoyacakı’na yavaş yavaş sızmaya başlarken Erken Türklerin Mutsuz Kadınları ise taş üstüne taş koyup sırtına çamur sıvamak suretiyle tarihin ilk gecekondularını yapmaya başlamıştır

Kapadokya’ya yerleşim Erken Türk erkeklerinin erken boşalma sorunları maalesef çözüm olmamıştır. Üstelik akşamları işten yorgun gelen erkekler bu sefer de kadınlara bütün gün çalışıp geberdiklerini, hiç yanaşmamalarını söylemeye başlamıştır. Kadınlar sinirlerini çocuklarını döverek ve gecekondularına kat çıkarak çıkarak geçirmeye çalışmış, nihayetinde bugün Peri Bacası diyerek şeklinin çağrıştırdığı imgeden uzaklaştırmaya çalıştığımız taş formasyonlar böylece son halini almıştır.

Tarihin ilk belediye başkanı olan Kapadokya Belediye Başkanı Asrumşuppattuli’nin ikinci kez yapılacak olan seçimler için hazırlattığı ve savaş arabalarından halkın üzerine attığı propaganda tabletlerin halkın kafasına gözüne gelmesi sonucunda oluşan ölümler sebebiyle Kapadokya’nın nüfusu azalmış, seçimlerden sonra gecekondulara imar vereceğini söyleyerek Erken Türklerin oylarını almayı planlayan Asrumşuppattuli azalan nüfusu geri kazanmak için Mutsuz Kadınlar Kavmi’ne şehirde yerleşim izni vermiş, Erken Türkler Kapadokya’ya yerleşmiş ve Hitit kültürünün içinde kaybolarak özbenliklerini ve Türklük bilinçlerini kaybetmişlerdir. Geriye uçsuz bucaksız bozkırın üstünde bir takım penisler kalmıştır.

Kafası Çok Karışıklar

2010-11-29T08:17:00.000-08:00

Şimdi öncelikle aşağıdaki iki reklamı bir seyredelim

Seyrettik mi? Tamam, şimdi takkemizi önümüze alıp düşünelim. Dünyanın en "kafası çok karışık" insanları hangi ülkelerde yaşar? Cevap veriyorum: Modernizmi içselleştirdiğini düşünen İslam ülkelerinde. Batı elma değil, ahlak kabuğunu soyup içindeki ilmi yiyemiyorsun maalesef. Yemeye kalktığında işte böyle çelişkili görüntüler çıkıyor ortaya. İkinci reklamda ne diyor? Bu şampuanı kullanıyorum kafam kaşınmıyor. Neden kafan kaşınıyor? Çünkü kafanı kapatıyorsun. Peki sakatlanan oyuncunun yerine girip vole çakmak neyin nesi? "Çocuk da yaparım kariyer de" vaziyeti. Yapamazsın arkadaş, ya çocuk çocuğa benzemez ya kariyer kariyere. Arada derede yarı anne yarı iş kadını bir şey olursun. Müslümanım ama modernim de. Olamıyorsun maalesef. Başımı kapatıyorum ama flört de ediyorum.

Batıda azınlıkların İslamı, çoğunluğun ister istemez dayattığı yaşam biçimine tepki olarak geliştiği için daha muhafazakar ve tutarlı. İçinden böyle kafa karışıklıkları çıkmıyor çoğu zaman. Neden? Çünkü diyalektiğe uygun gelişiyor her şey.

Yukarıdaki reklamda ve Türkiye'nin büyük şehirlerinde ise tam tersine insanlar aslında birbiriyle uyuşması mümkün olmayan iki dünya görüşünü kendi hayatlarının potasında eritmeye çalışıyor ve ortaya böyle ne şiş yansın ne kebap, altı kaval üstü şişhane durumlar çıkıyor. Yıllar önce Çırağan'da bir pastanenin önünden geçiyordum. Asma katta türbanlı bir kız bir oğlanla öpüşüyordu. Ama nasıl öpüşmek! İçimden "E güzel ablacım, bunu yapıyorsun ama o başını da kapatıyorsun. Nasıl olacak bu işler?" demek geldi.

Şunu da eklemek istiyorum. Ne kapalılara ne de kapalıların sevişmesine flört etmesine karşıyım. Tam tersine "bırakınız sevişsinler"ciyim. Sadece kafa karışıklığının altını çizmektir amacım. Bir de eklemek isterim ki hemen bugünb olmasa da bir gün, belki bizden öldükten sonra, ama bir gün mutlaka, saflar ayrılacak. İnsan dediğimiz yaratık böyle bir gerilimi çok uzun süre kaldıramaz, eninde sonunda kararını verir ve bir tarafa doğru evrilir. Bu Türkiye'de de böyle olacak! Buralar hep havuz olacak! Burası golf sahası olacak! Söz verdim olacak!

Bunlar da oluyor

2010-11-26T03:22:00.000-08:00

Matisyahu 79'lu bir arkadaşımız. Kendisi Amerikalı, Hassidik ve reggae şarkıcısı. Üstteki şarkı da Yahudilerin andı diyebileceğimiz "Seni unutursam ey Kudüs, sağ elim hünerini unutsun" diye çevrilebilecek duanın şarkısı. Reggae ve Hassidik, ne alaka diyebilirsiniz ama aslında Reggae'nin kökenlerinde göç (exodus), vadedilen topraklara (Zion) geri dönme gibi Yahudi mitolojisinden apartılmış bir sürü kavram var. Jamaika'ya köle olarak getirildik, Haile Selassie sayesinde toplu olarak geri döneceğiz. Yahudilerin beklediği Mesih gibi. Tabi Haile Selassie'nin İsa'nın yeniden doğmuşu olduğuna inanıyordu Rastafaryanlar ama olsun. Sonuç olarak enteresan bir karışım çıkmış ortaya. Müzik de hiç fena değil üstelik. Bir gün bunun cemaat versiyonunu da görür müyüz acaba? M.C. Abdullah gibi mesela... dedim ve araştırdım ve sizler için buldum! Mekka! O da hemen Matisyahu'nun hemen altındadır efenim, hayatınıza renk gelsin biraz!

haydi oyun oynayalım

2010-11-09T07:02:00.001-08:00

what is cult's sister?

cult: kült
sister: abla/kızkardeş

cult's sister: kültablası

ihehehehe ihehehehehe ihehehehehe

Zevcemden İnciler

2010-11-03T13:40:00.000-07:00

Zevcem diyet yapmaya başladı, çok mutsuz, dün gece kendisine haşlanmış kabak pişirmekteyken biraz fazla uğraştım ve ağzımın payını aldım:

"Ben senin yerinde olsam rejim yapan beyaz kadınla uğraşmam!"

yankı

2010-10-28T07:20:00.000-07:00

Milliyet.com.tr'de bugün çıkan haber:

8 yaşındaki bir erkek öğrenciye tuvalette tecavüz ettiği iddiasıyla tutuklanan İstanbul’daki bir ilköğretim okulunun 55 yaşındaki temizlik görevlisinin suçsuzluğunu belgeleyen adli tıp raporu, korkunç bir gerçeği ise gün ışığına çıkardı. Küçük çocukta 3 ayrı kişinin DNA’sı tespit edilince, yaşlı adam tahliye edildi. Ve vicdanına yenilen anne H.G. konuştu: “Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.

ve yankısı:

“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.“Oğluma 3 yaşından itibaren dedesi, dayısı ve dayısının bir arkadaşı tecavüz ediyordu.

Geliyor Geliyor Fenerbahçe Geliyor!

2010-10-26T03:28:00.000-07:00

Türkiye'nin zihni daralması ve taşranın merkezi ele geçirmesiyle ilgili çok yazdım. Ama bugün beni de tedirgin eden bir haber var Milliyet'te. Yıllardır zevcemi sakinleştirmek için "Bir şey olmaaz, onlar da dönüşecekler, modernizm onları da dönüşüme zorluyor, yumuşayacaklar, merkeze çekilecekler, evet o arada merkezi de biraz kendilerine çekecekler ama gevşeyecekler" diyip duruyorum. Ama bu haber hiç hoşuma gitmedi. Göstergelere dikkat eden bir adam olarak türbanın altına streç kot giyen, makyaj yapan onu da geçtim, renkli renkli türbanlar takan kadınları gördüğümde düşüncelerimin doğrulandığını düşünürdüm hep. Ama alttaki haberde de başka göstergeler var. İşim televizyon olduğu için, orada bir takım göstergeler var, sigaradan sonra içkiye de buzlama getirmek üzereler, çocukların gelişimi ayağıyla yavaş yavaş alan daraltıyorlar. "Sen bizden olmayabilirsin ama senden bir sonraki kuşak bizden olacak" şiarıyla aslanlar gibi yürüyorlar üstümüze üstümüze. Kafatasçı bir Atatürkçü değilim, Atatürkçü bile değilim ama şimdi takkemi önüme koyup düşünmeye başladım. Nereye?

http://www.milliyet.com.tr/-edeb-yahu-timi-isbasinda/turkiye/sondakika/26.10.2010/1306290/default.htm

Türkiye'den Belgrad'a Trenle Gideceklere Tavsiyeler

2010-10-25T11:18:00.000-07:00

Birinci tavsiyem, gitmeyin!

Eğer Evropa'nın bir kısmını trenle dolaşacağım ama interrail yapacak kadar genç ve serseri değilim, hele ki yalnızım filan diyorsanız ilk tavsiyem İstanbul'dan Belgrad'a giden ve müthiş ucuz olan (140 TL civarında) trene binmeyin.Sözde 22 saat sürüyor. Ama hiçbir zaman 22 saat sürmüyor. Üstelik TCDD, yazın nasıl bilmiyorum ama havalar soğuyunca, nasıl olsa kimse gitmiyor diyerek en dandik vagonlarını veriyor bu hatta. Giderken alafranga, dönerken alaturka tuvaleti vardı vagonun, ama ikisinin de sifonu yoktu. En büyük rahatlık perdeleri kapatıp sigara içebiliyor olmak, diğer trenlerde bu mümkün değil. Ama bunu 60'lardan beri değişmemiş, üstelik büyük ihtimalle temizlenmemiş vagonlarda yapmak çok eğlenceli olmuyor tabi. Üstelik vagon yataklı da değil, kuşet. "Bana farketmez, tanımadığım bir takım insanlarla 22 saat yol giderim" diyorsanız o zaman sorun yok. Gerçi tren çoğu zaman boş gidiyormuş bir yandan da. Giderken de dönerken de sadece turistler ve Sırplar vardı trende.

Ama sadece bununla bitmiyor tabi çile. O 22 saat içinde Türkiye-Bulgaristan ve Bulgaristan-Sırbistan sınırları geçiliyor. Bu sınırlar geçilirken genelde yolculuğun yorgunluğuyla uyumuş oluyorsunuz. Zaten akşam 10'da yola çıkıldığı için büyük ihtimalle sabah saat 4 ya da 5'te sınıra gelinmiş olunuyor, tıngırtı ve sallantı ve ani frenlerle tavşan uykusu uyurken bir de çıkılan ülkenin pasaport kontrolü için zart diye uyandırılıyor insan. Sonra aşırı sıcaktan uyuyaklıyor tekrar, zurt bu sefer de gelinen ülkenin pasaport kontrolü geliyor. Kısa uykulardan uyandırılma deneyine dönüyor hadise. Sinir yükseliyor, uykunu alamamanın getirdiği salaklık hali bir yaşam biçimine dönüşüyor.

Bitti mi? Bitmedi. Eğer hazırlıksız çıkarsanız -ki biz hazırlıksız çıktık, iki şişe su ve dört beş tane gofret vardı sadece yanımızda- trende restoran ya da herhangi bir büfe vs. olmadığı için aç ve susuz kalıyorsunuz. Aç karnına sigara içmenin de bir yerden sonra tadı tuzu kalmıyor. İstanbul'dan giderken Sofya'da 4 ila 8 saat arasında vagonun Belgrad'a gidecek trene bağlanmasını bekliyorsunuz. Çünkü İstanbul'dan gelen tren genelde hep geç geliyor ve bağlanması gereken Belgrad trenini kaçırmış oluyor. Bunun bir avantajı var günahını almayayım. Eğer daha önce Sofya'ya gitmediyseniz Sofya'yı da görmüş oluyorsunuz. Ama Sofya da 4 saatte rahat rahat gezilen bir yer zaten. Daha uzun bir bekleme, gerçek bir beklemeye dönüşüyor ve bekliyor bekliyor bekliyorsunuz. Biz giderken tren Çerkezköy'de üç saatlik bir rötar yaptı. Daha sonra öğrendik nedenini, karşı istikametten gelen bir yük treninin bazı vagonları raydan çıkmış. Çerkezköy tren istasyonunu ezberledim bunun sayesinde.

Bilmiyorum, eğer kendi başınıza kalıp, içsel bir yolculuğa çıkacaksanız belki en iyi ihtimalle 22 saatlik bir boşluk insana iyi gelebilir. Ama yanınızda biri varsa bir yerden sonra yıpratıcı olabiliyor. Evde bile sevgilinizle, eşinizle 22 saat boyunca karşı karşıya oturmazsınız ama burada oturmak zorundasınız. Sohbet ediyorsunuz, kitap okuyorsunuz, şarjınız bitene kadar bilgisayarda film izliyorsunuz -ha bir de o var, TCDD vagonlarının kompartmanlarında sarj yok- uyuyorsunuz filan ama en fazla dört metrekarelik bir yerde bir insanla kapalı kalmak gerçekten bir yerden sonra hücre hapsinde olma hissiyatı vermeye başlıyor. Klostrofobik.

Demem o ki gidin Macaristan'a uçakla. Atlayın trene oradan nereye istiyorsanız gidin. Ama gittiğiniz yerde bir beş on gün kalmadan tekrar trene binmeyin. Yanınızda ağır bagaj olmasın, gittiğiniz her yerde butik mutik bir şeyler bulunuyor. Eski giysilerinizi atın, yenilerini giyin devam edin. Çok fazla kıyafet taşımak hammaliyeye giriyor. "Bir süre sonra niye taşıyorum lan ben bu kirlileri sürekli yanımda!" diye düşünmeye ve günahsız kirlilerinize kızmaya başlıyorsunuz. Schengen sınırları dahilinde pasaport kontrolü sıkıntısı yaşanmadığı, biraz fazla euro vererek yataklı vagon tercih edilebildiği, yataklı vagonlar da gayet yaşanası olduğu içün Macaristan'dan ya da Avusturya'dan başlayan bir tren yolculuğu, trenlerin arasına biraz zaman koymak kaydıyla yapılası olabilir. Ama büyük Türk düşünür RTE'den araklayarak, rahatlıkla "Bir daha da binmem Belgrad trenine!" diyebilirim.

Neden Geldim İstanbul'a...

2010-10-22T10:22:00.000-07:00

Uzun zamandan beri memleket dışındaydım. Dolaştık durduk zevcemle. Dün sabah memlekete avdet ettik. Trenle dolaştık bir sürü yeri. Her sınır kapısında sınır polisi trene binerek kontrol etti pasaportlarımızı, ya cep telefonuyla merkez bilgisayara bildirdiler ya da ellerinde laptopla geldiler trene. Kapıkule'de giderken de dönerken de biz indik ve gittik polisin huzuruna. Giderken gitmenin zevki bir başka da dönmek kolay olmuyor bu ülkeye.

Babamın Maria diye bir hemşiresi vardı. Gagavuz Türkü, Ukraynalı. İki çocuğu var 18-20 yaşlarında. Afganistan'da hemşirelik yapmış. Kocası Çernobil kazasına ilk müdahale için gönderilen komando ekibindeymiş. Ağır radyasyona maruz kalmış, üstlerinde gerekli ekipman da yokmuş üstelik. İntihar etmiş kanserden ölmemek için. Maria bir daha evlenmemiş, Avrupa'nın dört bir yanını dolaşmış, sonunda Türkiye'ye gelmiş, çocuklarını çilek toplayarak, bavul ticareti yaparak, sürekli yatmak zorunda olan hastalara, yaşlılara hemşirelik yaparak büyütmüş. Höheey bir hayat yani, zor bir hayat, dram dolu bir hayat. Ama herşeye rağmen gülümserdi. Sert bir kadındı ama gülümserdi.

Aklıma en çok takılan yorumlarından birisi şarkılarımızla ilgili olmuştur. "Sizin şarkılarıınız hep ağlamak üzerine, hüzün üzerine, kaybetmek üzerine. Sadece şarkılarınız değil, filmleriniz de öyle. Siz neden bu kadar seviyorsunuz ağlamayı?" demişti. Ben de çok acılar çeken bir ulus olduğumuzdan dem vurmuştum. Yalan tabi vuramadım, yukarıda bahsettiğim gibi bir hayatı olan kime acılar çektiğinden bahsedebilirsin ki? Onu da geçtim kışın apartman merdivenlerinde buzdan sarkıtlar oluşan bir ülkede yaşayan, temel besin maddeleri patates ve lahana olan bu adamlar neden neşeli şarkıları, sonu iyi biten filmleri severken, dört mevsimi yaşayan, üzümü ve çileği bol, üç tarafı denizlerle çevrili benim memleketim melodramlara ve hüzünlü şarkılara aşıktır?

"Neden geldim İstanbul'a" türküsü aslında Harput'lu yani Elazığ'lı bir Ermeni'nin "Neden geldim Amerika'ya" adıyla söylediği bir türkünün Erkan Oğur tarafından yeniden yazılmış haliymiş. Çok severim, her dinleyişimde içimi cız ettirir ama biraz akil bir kafayla sözlerine bakınca iş değişiyor. Ağır bir memleket özlemini anlatır iki hali de. Bırakıp gidilen memleket Harputtur. Gelinen yer ise Amerika veya yeni versiyonunda İstanbul. Aklı başına herhangi bir insanı sokakta çevirip "Amerika'yı mı tercih edersin Harput'u mu?" ya da "İstanbul'u mu tercih edersin Harput'u mu?" diye sorsan cevap aşağı yukarı aynı olmaz mı? Peki o zaman arkadaş, neden böyle bir türkü yakılıyor ve daha da vahimi neden bu türkü bizim ciğerimize işliyor!

Neden bu kadar çok seviyoruz acıyı, hüznü, melankoliyi? Kapıkule'den girerken başka bir şeyleri düşünürken bir cevap buldum sanıyorum. Doğar doğmaz itilip kakılmaya başlıyoruz çünkü. Bu ülkedeki hiçbir şey bize yardım olmak üzerine kurulu değil. Ne devlet, ne aile, ne okul, ne belediye, ne de etrafımızdaki insanlar, günlük hayatta karşılaştıklarımız, herhangi bir seviyede ilişkilendiklerimiz, belediye otobüsü şoförleri, kasaplar ya da sokakta çarpıştığımız arkadaş. Herkes birbirinin hayatını daha da zorlaştırmak, karışsındakinin kendisini değersiz hissetmesini sağlamak için çaba harcıyor. Viyana caddelerinde kaldırımla yol arasında sadece bir iki santimlik bir fark var mesela, o da kaldırımın kaldırım yolun yol olduğunu belirtmek için. Bizim kaldırımlarımız merdiven basamağı gibidir, yoldan kaldırıma çıkarken tırmanmak zorunda kalır insan. "Benim için sorun değil, çıkıyorum" diyebilirsiniz. İyi de niye? Neden ben o kaldırımı her seferinde tırmanmak zorundayım? Sorunun cevabı çok basit aslında. Arabalara kaldırımlara parketmesin diye kaldırımları yükseltiyoruz. Şimdi biz bu soruları sormuyoruz ya artık, alıştığımız için bize normal geliyor ya bunlar, aslında normal değil. Aslında hayatımızın her anında böyle engeller var alıştığımız, bize sürekli hiçbir şeyin kolay olmadığını sadece ekmeğin değil hayatın da aslanın ağzında olduğunu hatırlatan. Sabah uyandığınız andan itibaren size artık normal gelen ama aslında olmayan herşeyi bir kenara yazın, ne kadar yorucu bir gün yaşadığınızı göreceksiniz. Elin İtalyanının tuzu kuru olduğu için akşam işten çıkınca soluğu kafede barda alıp kakara kukara yapabiliyor. Biz pestilimiz çıkmış bir halde dönüyoruz eve. Çünkü zor bir günü daha yaşayıp bitirmeyi başarmış oluyoruz. Gene kendimizi kötü hissediyoruz. Değersiz ruhumuz daha da değersiz hale geldi bir günün daha geçmesiyle. Yorgunluk ve ağırlık cilasına bir kat daha eklendi.

Bütün bunlardan sonra, içinde "Bilmem ki bu dünyaya, ben niye geldim" cümlesi geçen bir şarkıyla empati kurulmaz da ne olur? Biz, -neden olduğunu bir türlü bulamadığımız bir şekilde- mutsuzken ve umutsuzken hayatı neşe içinde geçen insanların hikayesini seyredelim ki? Mazoşizm değil bu, doğduğu andan itibaren bodrum katında yaşayan, hiç dışarı çıkmayan ve dışarıyı sadece kirli bir pencereden görebilen bir çocuk nasıl alışırsa biz de alışmış durumdayız. Daha iyisinin olabileceğini biliyoruz belki ama umudumuz, heyecanımız ya da onu gerçekleştirmeye dair bir çabamız yok. Onun için yenilmenin, kaybetmenin, ezilmenin, vazgeçmenin, özlemenin, kavuşamamanın hikayesi, türküsü, şarkısı bize bizden geliyor. O yüzden hüznü anlatan herşey bu ülkede bir-sıfır önde başlıyor karşılaşmaya.

Tayland da zor bir ülke mesela, toplumun çok büyük kısmı fakir, çöpler sokaklarda, trafik berbat. Ama insanların yüzü gülüyor amına koyim! Görüyorsun ve soruyorsun kendine. Neden ulan?! Neden?! Ben neden acıyla yoğrulmuş bir memlekette doğdum? Daha da önemlisi neden hala orada yaşıyorum?!

Köşe Yazısı

2010-09-29T03:41:00.000-07:00

Bundan sonra...

Ben de bir süre yazılarımı böyle yazacağım

Ne de olsa...

Memleket elden gitmiş,

Bütün tersanelerine girilmiş,

Bütün dersanelerini cübbeliler ele geçirmiş,

Aykut Fenerbahçe'nin başına geçmiş...

Gazetede sayfa israfı yapıyorsun diyorlar,

Desinler

Ben

Uzun yazıyordum eskiden...

Kimse okumuyordu...

Şimdi fıkra yazmaya başladım...

O bildiğin fıkra değil, edebi metin olarak fıkra...

Kısa ve öz anlatıyorum derdimi...

Bir takım ağır cümlelerle süsleyerek...

Hani vardır ya,

eşek dadıya bin üstüme demiş

dadı da önce altını temizlemem lazım demiş,

anlayın işte siz... daha fazla yazarsam...

uzun oluyor okunmuyor...

hem böyle satır satır yazınca bir havası oluyor yazdıklarımın...

İnsanlar facebook'ta filan birbirlerine gönderiyorlar...

Aslında herşey...

bizim salak

sekreterin

benim

el

yazısıyla

yazdığım

köşeyi

böyle iki aralıklı,

böyle cümle cümle

Word'e dökmesiyle

başladı

Bir bildiği vardır deyip

dokunmamış mizanpajdaki çocuklar

yazı çıktı.

Tam kalayları hazırladım

girişeceğim sekreterin sülalesine...

baktım tebrik telefonları...

mailler...

çok ağır bir yazı yazmışım meğerse ben...

her satırın üstünde durarak okumuş

herkes...

dedim o zaman tamam...

bundan sonra her cümle bir satır...

uzun yazıyoruz da ne oluyor sanki!

Hani dervişin yolu uzunmuş da

Vazgeçtim gitmiyorum demiş

o hesap...

Yalnız enteresan bir şey oldu...

bir takım başka köşe yazarları da...

beni taklit eder oldu...

onun için

Yeni bir devrimci atılım var kafamda, onu deniycem...

bundan

sonra

her

satır

bir

kelime...

hatta

her

satır

bir

h

a

r

f

!

Sık Sorulan Sorular ya da F.A.Q.

2010-09-27T05:31:00.000-07:00

Abe dayı niye verdin beni kalaycıya?

Kime vericektim gerizekalı? 38 yaşına geldin kör kalaycıdan başka talibin mi çıktı!

Neden saçların beyazlamış arkadaş?

Abi boyayı kestim ondan. Geçen gün Kadıköy'de vapur kuyruğundayım, önümde iki kız konuşuyo, kır saçlı erkekleri çok seksi buluyomuş cıvırlar, bi de böyle deneyelim.

Neden çattın kaşlarını? Bilmiyom yar suçlarımı.

Ya sorma, benim niyetim kaşlarımı kaldırtmaktı ama gerizekalı estetikçi botoksu yanlış yere yapınca böyle bi görüntü ortaya çıktı

Kim arar söyle kim arar? Vefasız olanı kim arar?

Şimdi burda Vefa'lı Vefasız ayrımı yapmayalım! Hepimiz bu memleketin çocuklarıyız! Bir hat alsın o Vefasız ben aramazsam şerefsizim.

Kız sen İstanbul'un neresindensin?

Genelde Cevahir'de takılıyorum. Ama Metrocity'ye de sık sık gidiyorum. Haftada bir mutlaka Kanyondayım. Karşıya geçtim mi Capitol'le Notilyus'u birlikte çıkarırım. Eskiden Akmerkez'e de çok gidiyodum ama artık sevmiyorum o kadar. Ay bi de Galeria vardı di mi eskiden! Duruyo mu o hala?

Kim bilir bu gidişin dönüşü olacak mı?

Cidden kim bilir ki onu? Bi call-center'ı arayıp sorsak mı?

Bunları Biliyor Muydunuz?

2010-09-26T18:30:00.000-07:00

Canım Türkiyem'de Gazi kıyafetlerinin 28 Kasım 1996 tarih ve 22831 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan yönetmelik esaslarına göre belirlendiğini ve buna göre başa takılacak olan kalpağın gri astragan kürkten olması gerektiğini biliyor muydunuz?

Ayrıntılı bilgi için:

http://www.muharipgaziler.org.tr/gazikiyafeti.html

Tavsiye

2010-09-26T18:14:00.000-07:00

kafamcokkarisik'in en son takibatçısı Beril'in blogu çok hoşuma gitti, herkeşle paylaşayım istedim. Beril blogunda gördüğü rüyaları yazıyor. Rüya görmeye de görenin rüyasını dinlemeye de bayılırım. Beril'inkiler de diğer bütün rüyalar gibi çok enteresan tavsiye ediyorum efenim.

http://sisterheliodora.blogspot.com/

Kaleci Eli

2010-09-21T04:14:00.000-07:00

Eli kafasından büyük olan adamdan korkacan arkadaş! Ben bunu bilir bunu söylerim! Referandumda 'hayır'cılar bu eli kullanarak kampanya yapsaydı yüzde 82 oy alırlardı. Tamam kalecisin anladık Volkan da o ne biçim bir el lan! Yuh!

Yaşasın! Video Meselesini Çözdüm!

2010-09-18T13:33:00.000-07:00

Teknoloji özürlü bir blog yazarı olaraktan yıllardır hayalini kurduğum fakat bir türlü beceremediğim, araştırıp bulamadığım, utancımdan da soramadığım video yükleme bokunu becermiş bulunuyorum ve de görmemişin oğlu olmuş çekmiş çükünü koparmış yapıyorum! Alın size beni hasta eden ve döndürüp döndürüp dinlediğim üç adet Battlestar Galactica parçası. Parçaların sahıbısı olan Bear McCreary'nin, All Along the Watchtower gibi bir şarkıyı Türkçemize kazandıran Bod Dylan'ın ve Battlestar Galactica'yı 80'lerdeki kiç halinden (çocukken de onun hastasıydım) çıkarıp hayvan gibi bir epiğe dönüştüren Glenn A. Larson dayıya teşekkürlerimi bir borç bilirim.

Birinci parçamız Gaeta's Lament.

İkinci parça Kara'nın babasının yıllar önce kendisine çaldığı melodiyi hatırlaması. Dizide bu parça öyle bir sahnenin üstüne gelir ki "Vay ananı bacını!" dedirtir adama

Son olarak da All Along the Watchtower'ın Bear McCreary versiyonu. Bu da çok fenadır allah için!

Hadi bakalım dinleyin de durulun!

Sadece Benim mi Kafam Karışık ha! Sadece Benim mi Dostum!

2010-09-18T13:21:00.000-07:00

Ceket

2010-09-18T13:16:00.000-07:00

Geçen ay, liseden sonra ilk defa kendime bir ceket aldım. Aniden oldu :) Ben sadece kısa kollu gömlek almaya girmiştim mağazaya, tezgahtar "Ceket de alacaksın! Yoksa çocuklarını keserim!" diye beni tehdit edince yavrularıma kıyamadığım için...

Boku kimsenin üstüne atamam. Adamcağız sadece "Size ceket de verelim" dedi. Ben de "Olur..." dedim. Çıktığımda iki tane ceket vardı elimdeki askıda. "Ne var bunda ki?" diyecek olanlar vardır. 35 yaşındayım ve liseden beri kendi nikahım da dahil bir kaç nikah dışında hiç ceket giymedim ben. Ceket benim için üstümde oluşturulmaya çalışılan otoritenin sembolü oldu hep. Sadece liseyle alakalı değil söylediğim şey. İnsan neden evlenirken takım elbise vb. giymek zorundadır? Çünkü topluma kabul törenlerinden bir tanesidir evlilik, sünnet gibi, ama sünnet edilirken oğlan çocukları soytarıya dönüştürülür, evlenirken soytarı gibi görünmen yasaktır.

Yüzkitabı internet sitesinde arkadaşlarımın arkadaşlarının arkadaşlarının nınısının nınısının fotoğrafları arasında sörf ederkene mesela, en çılgın arkadaşların bile evlenirken en azından bir ceket giydiklerini görüyorum. Budur çünkü ceket, "büyüdün, bir seviyeyi daha atladın, bu sefer gerçekten erkek adam oldun, aramıza hoşgeldin" sembolü.

Peki ben "erkek adam" olmaya neden bu kadar karşıyım? Sorumluluk mu sevmiyorum? Evet sevmiyorum ama bugüne kadar üstüme yüklenen hiçbir sorumluluktan da kaçmadım. Ama esas mesele o değil. Ben deli olmayı, zıpçıktı olmayı, hiç kimsenin düşünmediğini düşünmeyi, hayal etmediğini kurmayı seviyorum aslında... Esas mesele bu.

Geçen gün bir kontrol için hastanedeydim. Benim yaşlarımda bir çift, yanlarında "Kaya" adında 5-6 yaşlarındaki çocuklarını getirmişler, bağyan muayene olacak, Kaya bekleyecek. Kaya bekleyemez. Kaya'nın algısı uzun süreli beklemelere göre ayarlı değil çünkü. Kaya bir süre şirin çocuk olarak görevli bağyanlarla flört etti. Balonlar, şekerler aldı. Ama sonra sıkıldı ve uzun havaya bağladı. Yüksek sesle konuşuyor, sürekli bir hareket halinde, durmuyor. Ha rahatsız oldum mu? Oldum elbette. Ama anasının onu susturmaya çalışmasından daha fazla rahatsız oldum. "Seni de bu tarafa çekiyorlar Kaya! Gelme paşam. Bağırarak saçma sapan şeyler söylemenin, elini sokulmayacak yerlere sokmanın özgürlüğünü sonuna kadar yaşa! Sen git! Ben ananı oyalarım!" diye bağırasım geldi. Ben, 35 yaşındaki halimle o salonda bağıra bağıra saçmalasam, görevli ablalarla flört edip istesem bir kaç dakika sonra en yakın sakinleştiriciyi kıçıma yemiş olurdum. Çocukken istediğini yapabilirsin. Ama sadece çocukken.

Mesele ille yapma meselesi de değil. Gecenin köründe Bolu'ya et yemeye gitme meselesi de değil mesele. O zaman dönelim 25'imize orada kalalım. Mesele farklı düşünebilme, bakabilme, hayal edebilme meselesi aslında. Amuda kalkan bir zürafa mı daha uzundur yoksa dört ayağının üstünde duran bir zürafa mı? Mesele hala bunu hayal edebiliyor musun, o işte. Ama imajın hiçbir şey olmadığı doğru değil. Evet susuzluk asıl önemli olan ama yansıttığın görüntü solmaya ve tek tipleşmeye başlıyorsa bu sadece üstündekilerin değil senin de öyle olmaya başladığının göstergesi oluyor yavaş yavaş.

İlk önce bukle bukle saçlarım gitti, sonra kısa kollu gömlek giymeye başladım, şimdi de ceket. Öte yandan yakıştı mı? Cidden yakıştı. Öte yandan hala manyak mıyım? Evet manyağım. Dali mi daha manyaktı Borges mi? Tartışılır. Kurosawa film çekerken beyaz eldiven takıyordu süzme bir Japon olarak. Bu onun büyük dehasını ve yaratıcılığını hırpaladı mı? Demek ki iş sadece cekette bitmiyormuş. Ama ya bitiyorsa? Evet yine yeni yeniden

Caput Magnus Confusus!

Şarkılar ve Hatırlattıkları-1

2010-09-02T04:41:00.000-07:00

Yollar ve şarkılar çok kalıyor bende. Sarya'nın bir önceki yazıya yaptığı yorumda bahsi geçen "Bahçede Yeşil Çınar" türküsü, bu türküyü dinlememiş bile olsak bana hep o günü hatırlatıyor.

Konya Ovası'nın derinliklerinde ilerliyoruz. Sabah beş, belki beş buçuk. Gün doğmak üzere. Arabayı kuzen kullanıyor, ben yan koltuktayım. Arka koltukta diğer kuzen ve kocası oturuyor. Babalarını kanserden kaybettiğimiz gün. Enişte mi demem gerekir bilmiyorum, iki tanem amcam var, biriyle iyiyimdir, öbürüyle olmak istemem, hayatta gerçekten ve hala amca dediğim tek insandı. Çocukken Susanoğlu'nda çadır kurardık. Çadırı kurma işi onundu, biz çadırın bağlanacağı iplerin kazıklarını çakarak, direkleri birleştirerek filan yardım ederdik. Her sene bize "İyi bakın öğrenin. Gelecek sene ben olmam, o zaman bu çadırı siz dikeceksiniz" derdi. Hafif bir burukluk yaratırdı bu bende. Ama insan -eğer yakınlarından birini çok erken kaybetmediyse- çocukken ölümün çok uzak olduğunu düşünüyor herhalde. Gerçekten ciddiye almazdım onu hiç. Ölmezdi ki. Üç paket uzun Samsun sigarası içerdi, karaşındı, çok görmüş geçirmiş, çok yaşamıştı, ağır bir motor kazası geçirmişti gençken, ağlardan kaya sokarlarını çıkarırken sokarların zehirli iğneleri eline batardı, korkardım bir şey olacak diye ama hiç olmazdı. Bana denizi sevdiren adamdı.

Bütün bunları düşünerek 120 kilometre hızla geçiyordum Konya ovasından. Zor, uzun ve acılı bir süreçten sonra kaybetmiştik kendisini. İlk defa bana bu kadar yakın bir insanı kaybediyordum. Ölüm ilk defa girmişti hayatıma. Ölüm diye bir şeyin gerçekten olduğunu ilk defa o gün kavramış ve aptallaşmıştım. Sonra arkası gelmeye başladı. Birini kaybetmedikçe, bir parça yalnızlaşmadıkça, gidenle birlikte hayatının bir parçasını da kaybetmedikçe bir virajı dönmemiş oluyor insan. O virajı döndüğünde geride bıraktıklarının hepsini göremez oluyorsun artık. Önüne daha dikkatli bakman gerektiğini anlıyorsun, çünkü Musa Eroğlu'nun da dediği gibi "Yolun sonu görünüyor" artık...

İnsanlar onları hatırlayan birileri olduğu sürece ölmezlermiş ya ben de onu hatırlıyorum. Onu ve diğer kaybettiklerimi...

İsyanım Var Yabancının Bizi Yanlış Anlamasına!

2010-09-01T07:39:00.000-07:00

Alice in Chains efendi gitti (Bu arada "Swing on This" de ne hoş şarkıdır) şimdi de Lebron James kılıklı Dany Granger geldi! Bunların hepsinin derdi bizim kokumuzla!

Efendi efendi! Senin ataların pamuk tarlalarında çalışırken benim atalarım koskoca bir cihan imparatorluğunu yönetiyordu haberdin var mı!

Türkler ölmüş eşek gibi kokuyorlarmış! Ben kokmuyorum arkadaş! Genelleme yapıyorsun, gelip beni kokladın mı! Ha gelsen koklayacam dersen ben sana kendimi koklatır mıyım? Koklatmam! Neden? "Göster ama koklatma" diye bir laf var Türkçe'de. Ama ne gösteririm ne koklatırım be sana pis uzun be!

Sen koskoca bir cihan imparatorluğunu yönetmenin ne kadar zor bir iş olduğunu bilir misin? Nerden bileceksin! Meşakkatli iş! Ağır iş! İnsan ister istemez terliyor arkadaş! DNA'yı bulmuşsun ama ne işe yaradığını bulamamışsın ki sen daha! O ter kokusu DNA'lar yoluyla atadan bize geçiyor! Biz bu Cumhuriyeti tınraklarımızla kurduk Granger Efendi! Öyle iki tane kıçıkırık pivotun nanesine de terk edecek değiliz!

Bak sinirlendim konu gene nerden nereye geldi! Türkler kokuyormuş! Kokuyorsak isteyerek mi kokuyoruz efendi! Sen suyun, sabunun, deodorantın kaç para olduğunu biliyor musun bu ülkede! Benim az gelirli vatandaşım her gün yıkansın, her gün kolunun altına deodorant sıksın ohh ne ala! Ekmek alacak parayı nereden bulacak o zaman! Biz de sizin gibi gelişelim ondan sonra süreriz! O zamana kadar idare edeceksin bu kokuyla kardeşim! Sevmiyorsan gelmeyeceksin!

Hem biz öyle kötü kokmayız aslında! Bayılırım ben halkımın kokusuna! Hatta geçen gün gerçekten bayıldım! Bizim dükkana yemek getiren garsonla merdivende karşılaştık, onun indiği yeri çıkarken kendimden geçmişim hayvanoğluhayvanın kokusundan! Ulan bi git yıkan bi şey yap allahın cezası be! Öf be! Ama bunu ben söyleyebilirim kardeşim! Sana n'oluyor! Ben söyleyebilirim ama söylemiyorum. Sen de söyleyemezsin anladın mı Löbürü Lebürü efendi!

Yalnız şaka maka yıkan ey halkım be! Yazın bari yıkan! Allahın aşkına lan!

CAPUT MAGNUS CONFUSUS

28/01/2012

20.01.2012

Selanik'ten Sevgiler

bir şiiri çıkaramamak

Pliiz pliiz pliiiz

08.01.2012

17.12.2011-2

17.12.2011

Feedjit'ten İnciler-3

Çakma Tarih Yazıları-3

09.12.2011

01/12/2011

30/11/2011

bundan sonra bir süre böyle

anlamsız diyaloglar

Geliyorum! Geliyorum! Geldim!

Boşalmadan bir tık öncesi gibi...

Merküri'nin doğumgünü

Tuvalu'nun Gururu!

Stil İkonum Erman

Mutluluğun Resmi ve Bir Takım Sazanlar

YASTAYIM

Kültür Hizmeti

Tayland ve Kamboçya üstüne, bir buçuk yılı aşkın zamandan sonra

Yerli Ejderha

Kızımın Maceraları

Mahur Beste

Yassah

Pis Dalan

Yakışıklı

Narin Gülle

Karanlık Bağlamacı!

Meymi'nin Maceraları-2

Üstadın Maceraları-2

yorumsuz

yorumsuz

Özür Mektubu

Üstadın Çırağı

Rambo'nun Asistanı

Test

Emek'in Çileli Hayatı

Maya'nın Maceraları-2

Dalgıcın Dilemması

Erçin Washington

Üstadın Maceraları

Maya'nın Maceraları

Meymi'nin Maceraları

Robinson Crusoe'nun Günlüğü-3

Robinson Crusoe'nun Günlüğü-2

Robinson Crusoe'nun Günlüğü

MASAYA BAK .MINA KOYİM!

Beyrut Notları

moralim bozuldu

YİMMİBİR

SİS GÜNLERİNDE İSTANBUL

SAHİBİNDEN SATILIK İLAN-I AŞK

MEKTUP

MABEDİN MERDİVENLERİNDE

GECENİN SON OTOBÜSÜ

DEPRESİF KARAKTERLİ BİR İÇ DÖKME-2

DÜŞÜK NABIZ

Eskiden Ben Yağmuru

Xploding Plastix ve Ömer Şerif Bonanza

Big Brother İs Watching Us

Pek Acayip Bir Rüya Gördüm Ben

Çakma Tarih Yazıları-2

İj Muhasebe

Kaplan ve Turna

Gülbahar

Stoa Athanaton'da Aklımdan Geçen Kır Saçlıya

Cenaze﻿

Nihayet!

Fenerbahçe

Ayfer KA

Kampanya

gerginlik

ÇAKMA TARİH YAZILARI 1

Kafası Çok Karışıklar

Bunlar da oluyor

Cenaze