Topuk

Şimdi ben bu resmi niye buraya koydum? Bundan sanırım bir buçuk yıl öncesine kadar topuklarım olduğunu bilmiyordum. Neden bilmiyordum çünkü bana bir rahatsızlık vermiyorlardı. Bir yere çarpana kadar dirseğin olduğunu bilmezsin, kıçına bir şey batana kadar kıçın olduğunu da (Bir takım şahışları, evet şahışları bu kıç benzetmesinde ayrı tutuyorum). Ben de işte topuklarım olduğunu bilmiyordum.

Bir gün işten eve giderken düz yolları bile düz olmayan bu saçma sapan şehrin düz bir yolunda yürürken sağ ayağımı burktum. Çok fena burktum ama çok fena acımadı. Eve geldim. Hala bir sorun yok. Bir kaç gün geçti üstüne basamaz hale geldim. Geçen sene benim için aşırı çalışmayla geçen bir seneydi. O yüzden doktora gitmeyi ihmal ettim. Gittiğimde de yan bağlarımın mı, yandaki bağlarımın mı bir bokların koptuğunu öğrendim. Mösyö lö doktor amca daha önce gelseydim ameliyatla toparlanabileceğimi ama daha sonra geldiğim için artık bunun da mümkün olmadığını, tek çaremin haftada üç gün düzenli olarak fizik tedaviye gelip elektrik yemek olduğunu söyledi.

Ben elbette ki o fizik tedavilere gerektiği gibi ve gerektiği zaman gidemedim. O kadar ki fizik tedavicim Mesut beni arka arkaya iki sefer gördüğünde "Ooo Gökhan Bey, hoşgeldiniz" diyordu. Sonra ne mi oldu, ben sağ ayağımın üstüne doğru dürüst basamadığım için sol ayağımın üstüne fazla yüklenmeye başladım. bu sefer sol ayağımın topuğunda bursit, tendinit, zigtirgit ismi verilen bir takım it'ler türemeye başladı. Bu it denen şey, iltihabın tıpçası. Bu sefer arka arkaya üç defa topuğumdan iğne yemek suretiyle bu itleri geçirttirmeye uğraştım. Ama kar etmedi. Mösyö lö doktor amca bu sefer de sol ayağım için fizik tedaviye gelmem gerektiğini söyledi.

Bu hikaye böyle uzayıp gidiyor. Ben bir buçuk yıldır çeşitli miktarlarda acı çekiyorum. Bugüne kadar bu kadar uzun süreli bir fiziksel acıya katlanmışlığım olmamıştı. Sabahları kalktığımda yataktan zıplayamıyorum, önce ellerimle yatağa dayanıp sonra yavaş yavaş ağırlığımı ayaklarıma veriyorum. Aklıma gelmişken söyleyeyim ayakta bir numara yok, ne varsa topukta var, vücudumuzun bütün ağırlığını o zavallı topuklarımız çekiyor. Ve topuktaki sinirler doğrudan beyne bağlı, yani sinyali direk gönderiyor.

Benim topuklarım da gönderiyor. Acı sinyali. Her sabah, bazen az, "ana bugün az!" dedirtecek kadar az. Bazen de çok, öyle ki yürümekten vazgeçip dizlerimin üstüne çöküyorum ve sürünüyorum bir süre.

Surgam adında bir ilaç var, bağımlısı olmamak için uğraştığım. Doktor House'un Vicodin'i gibi. Topuklarımdaki acı dayanılmaz hale gelmeye başladığından beri House'u ayrı bir sempati ve sevgiyle seyreder oldum. "Aah House'um bunlar bilmez senin ne çektiğini! Ben bilirim! Ben bilirim!"

Topuklarınıza iyi bakın, arada sevip okşayın onları. Siz farkında olmasanız da yürürken bütün ağırlığınızı onlar taşıyor, dengenizi de onlar sağlıyor. Ben attığım her adımda anlıyorum bunu. Hani müdür fıkrası vardır ya, beyin, kalp ve göt arasında geçen. Ben kesin topuklarımı müdür yapardım. Bir düzelsinler onları lunaparka götürücem, sıcak sudan soğuk suya koymıycam topucuklarımı. Aynısını tavsiye ederim. Topuklarınıza iyi davranın, topuklarınıza sıktırtmayın ulen!