Bizim evin yanında bir ilköğretim okulu var. Zevcemin bu okuldan çıkan çocuklarla ilgili muhtelif şikayetleri olsa da (ki hepsinde haklı) ben teneffüs ziline hastayım. Her zaman yakalayamıyorum ama yakaladım mı da sonuna kadar dinliyorum. Hababam Sınıfı filminin tema müziğini çalışıyorlar teneffüs zili olarak. Öğrencilerinin teneffüsün bittiğini bildiren ikinci çalışı sevmediklerini tahmin ediyorum ama kendi öğrenciliğimin zarrrrrrr diye çalan zilini hatırladığımda benden çok daha şanslı olduklarını düşünüyorum. Aha! Gene çaldı! Teneffüs bitti çoğu benden çok yaşayacak insan yavruları! Girin içeri! Bak yoksa Adile Teyze geliyor!
Adım Caput göbek adım Bahtiyar. 11'de yediğim Mc Donalds'dan sonra iki saat sızdım. Gecenin birinde uyandım . Artık sabaha kadar buradayım belli ki. İki saat sonra uyandım ve dedim: “38 yaşındayım” 38 yaşındayım ve artık hiçbir şey bana anormal gelmiyor. Bir film çektim daha vizyona çıkmadı. Bir kitap yazdım henüz basılmadı. Dünyayı dolaşıyordum yarım kaldı. Uçurumun kenarındayken sormuştum kendime: “Bu dünyadan ne bekliyorsun Caput?” diye. Üç cevap bulmuştum. Film çekmek, kitap yazmak ve dünyayı dolaşmak. Bir sene kadar önce blog yazmayı bıraktım. Yazmaktan, yani hayal kurmaktan yorulmuş bir adam olarak. “Yazmak için Yaşamak” beynime tohumlarını ektiğinden beri böyleydi bu. Yazmak, sürekli yazmak, bir yazar sürekli yazar. İyi amk bir yazar sürekli yazar da bir yazar arasıra da okunur ama… 38 yaşındayım ve hiçbir şey beni şaşırtmıyor. İri cüsseli bir adamım, Balzac kadar çok yerim ama onun kadar iyi yazamam. Günde iki paket sigara içerim. Vücudum “yapma bunları bana” d...
Yorumlar