Ana içeriğe atla

Fergie'nin bakımevi

Fergie uzun zamandan beri kendini bir köşeye atılmış hissediyordu. Üstelik artık bulvar gazetelerine götünü başını yakalatacak kadar da genç değildi, yakalandığında da zaten aynı gazeteler "Fergie'nin götü ne kadar büyümüş!" diye manşet atıyordu, şerefsizler! Kendisinden çok daha genç kadınlar Güney Afrika'yı filan kurtarmaya çalışıyorlardı. Oradaki yoksullukla ve açlıkla uğraşıyorlardı. Fergie'nin de bir yeri kurtarması gerekiyordu. Böylece bir halk kahramanı olarak hiçbir zaman sevilmediği ülkesinin sıradan fishandchips insanlarının gönlünde taht kurabilecekti. Haritayı önüne açtı ve gözleri kapalı, mini mini mayni mo oynayarak kendisine bir ülke seçti. Türkiye! Süperdi. Hemen Türkiye'ye gidecek ve oradaki açları doyuracak onlara Güney Afrikalılık bilinci aşılayacaktı. Ve fakat bir gazeteci alması gerekiyordu yanına. Yanına aldığı gazeteci bu amacı beğendi, fakat bir takım değişiklikler yapmasını söyledi ona. Bir kere Türkiyelilere Güney Afrikalılık bilinci aşılamak zor bir işti. Gerçi bir İngiliz'in yapamayacağı hiçbir şey olmadığını 19 ve 20 yüzyıllar dünya haritasında çiziktirilivermiş bir takım ülkelerden biliyorlardır. Sen Ürdünsün, sen Iraksın deyivermişti İngilizler, daha aşiretler birliğinden ileri gidememiş halkları bir anda üniter devlet yapmaya kalkmışlardı. Fergie bunları dinledikçe esniyor ve sadede gelmesini istiyordu gazeteciden. Gazeteci iki kelime söyledi: Midnight Express!

Fergie mesajı almıştı. O artık bir özgürlük ve insan hakları savaşçısıydı. Peruğunu taktı, başörtüsünü de başına örttü. Ne de olsa eski bir İngiliz kraliyet ailesi mensubu olarak Türkiye'nin her yerinde tanınma ihtimali vardı. Daha önce Bakırköy Akıl Hastanesi'ni basan Diana'nın hayaleti hemen yakalanmıştı ne de olsa.

Türkiye'ye gelmeden hemen önce bir telefon görüşmesi yaptı Fergie. Tanınmış bir araştırmacı-gazeteciyle. Ben nereyi dolaşsam da görüntü alsam manşet olurum diye sordu. Araştırmacı-gazeteci artık o işlerde bezi olmadığını, akşam haberlerini sunduğunu söyledi. Fakat onun için tozlu arşivlerine girecek bir bakacaktı. Sonuçta kıyak isteyen eski bir prensesti boru değil. Buldum diye aradı bir süre sonra: Çocukevleri. Kesin iş çıkardı oralardan.

Ve sonra olanlar oldu.

Peki biz bu sırada ne yapıyorduk? Saray'dan ya da Zeytinburnu'nda olanlardan haberimiz var mıydı? Tabi ki yoktu. Peki olsaydı hayatımızın ne kadarını kaplardı bu haber? On saniye? Bir dakika. Facebook'ta Saray ve Zeytinburnu'nda olanları lanetliyorum grubuna katılmaktan başka ne yapardık. Ne yaptık?

Biz niye böyle olduk? Biz bu blogu yazan adam ve okuyan kadın ve adamlar? Ta ilkokuldan beri sınavlarda birbirimizle yarıştırıldığımız, çevremizdeki bütün yaşıtlarımıza sadece bize göre nasıllar diye baktığımız için mi? Daha iyi, daha kötü, daha güzel, daha çirkin, daha akıllı, daha akılsız, daha çılgın, daha korkak... Benim annem ve babam Çatak köyü'nde öğretmenlik yaparken tanışmışlar. Onlar olmasa benim Çatak'ı bilmem mümkün müydü? Orada binlerce köy var uzakta, gitmiyoruz, görmüyoruz ama köyler bizim köylerimiz değil. Orada binlerce yetimhane var uzakta, gitmiyoruz, görmüyoruz umurumuzda da değil. Suçlamıyorum sadece bir durumu tespit etmeye çalışıyorum kendi içimde. Biz de demiyorum tamam. Ben diyorum. Ben nasıl böyle oldum ulan?

Fergie kirli bir bez parçasını aldı gitti. Bundan sonra bir bayrak gibi her yerde taşıyacakmış onu yanında. Benim aynı toprak parçasını birlikte paylaştığım o insancıklar hala orada. Bir zaman rahat yaşayacaklar İngiliz bacının sayesinde. Sonra ne olacak? Herşey eski haline dönecek.

Kriz durumuna geçtik ya, gene linç haberleri gelmeye başladı. Motosikletlileri linç edelim, Kürtleri linç edelim, çekik gözlüleri ve kumarbazları tüy ve katrana bulayalım sonra da yakalım.. İçimize kapanalım, bizden olmayanları yok sayalım ya da linç edelim.

Üzülüyorum, elimden ne gelebilir onu bulmaya çalışıyorum. En azından durumu çözümlemeye çalışıyorum. Devam edeceğim.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siportifs

-Tam çıkıyorum müşteri geldi, namaza gidiyorum da diyemedim, çok oldu mu başlayalı? Brrrş -Yok gel gel, hoca daha sala okuyo.

"Makinalaşmak İstiyorum" Şiiri Üzerine

Virgillius'un şu yazısını okuduktan sonra bir cevaba girişip yorum kısmına koyacak oldum. Fekat yorumun limitlerinin almayacağı bir yazıya dönüştüğü için yazacaklarım, buraya almaya uygun görmüş bulunmaktayım efenim.

Üstat hazır sen yokken meydanı boş bulup atıp tutayım biraz. “Makinalaşmak İstiyorum” şiiri Nazım Hikmet'in şiirinin gelişme döneminde denediği Fütürist akım dahilindeki bir iki şiirinden birisidir. Fütürist akım İtalya'da Marinetti tarafından başlatılmış daha sonra özellikle Rusya'da faşizme olan açık desteği paranteze alınarak geçmişe dair herşeyi reddeden cesur tavrı öne çıkarılarak Mayakovski ve Hlebnikov tarafından uygulanmıştır. Mayakovski'nin şiirinin bu kadar sert, açık ve kavgacı olmasının sebebi şairin manyak bakan gözleriyle birlikte bu akımdır. Nazım Hikmet'in KUTV'da eğitim görürken okuduğu ve çarpıldığı bu şiir biçimine öykünerek yazdığı bir şiirdir “Makinalaşmak İstiyorum”


Biçimsel olarak oldukça özel bir yer tutar Türk şiirind…

Benim Bir Hayalim Var!

Evet Martin Luther King Jr. olmayabilirim! Ama benim de bir hayalim var. Bir gün pavyonda konsomatrislik yapmayı bıraktığımda, bir gün bu kötü dünyadan elimi eteğimi çektiğimde, bir gün hamamda ya da şelalede yedi kere yıkanıp arınıp evimin erkeği olduğumda ya da bir gün "sıçaram yeter artık!" dediğimde, kendimi gazoz üretmeye vereceğim!

Evet yanlış duymadınız, Gökhanoğlu Eğlencelik Gazozları. Ve bu yalan değil, dalga da değil, gerçek bir hayal, hayaller gerçek olacak. İnternetten araştırıyorum uzun zamandır, eve ya da küçük bir dükkana  kurulabilecek portatif bir gazoz makinesi peşindeyim. Siz ey ahali, bazen bıkmıyor musunuz kola, siprayt, fanta ve bilumum buna benzer içeceklerden? Bazen ulan gazlı, şekerli bi şey olsun ama bunlardan farklı bi şey olsun demiyor musunuz? Demiyorsanız da demeyin! Ben diyorum! Kendim üretir kendim içerim anasını satayım!

Babam anlatırdı, Dinar'da onun çocukluğunda dört beş çeşit gazoz markası varmış. Ben kendi çocukluğumu hatırlıyorum, il…