Müge Vorçistırşayrın şu yazısından sonra hatırladım, Tayland ve Kamboçya üzerine yazdıklarıma baktım tekrardan şu, şu ve şu yazıları yazmışım da şu fotoğrafı koymamışım. Ben bunu Tayland'da sabah kahvaltısı olarak yedim. Nasıl ki Barcelona'ya gitmek ve Gaudi görmek insanın kafasını farklı çalıştırmasını sağlıyorsa, Tayland'a gitmek ve sabah kahvaltısında kiremit rengi sıcak soya sütüyle tapyoka pudingli sandviç yemek de o kafayı aynı derecede farklı çalıştırıyor. Özledim be!
Adım Caput göbek adım Bahtiyar. 11'de yediğim Mc Donalds'dan sonra iki saat sızdım. Gecenin birinde uyandım . Artık sabaha kadar buradayım belli ki. İki saat sonra uyandım ve dedim: “38 yaşındayım” 38 yaşındayım ve artık hiçbir şey bana anormal gelmiyor. Bir film çektim daha vizyona çıkmadı. Bir kitap yazdım henüz basılmadı. Dünyayı dolaşıyordum yarım kaldı. Uçurumun kenarındayken sormuştum kendime: “Bu dünyadan ne bekliyorsun Caput?” diye. Üç cevap bulmuştum. Film çekmek, kitap yazmak ve dünyayı dolaşmak. Bir sene kadar önce blog yazmayı bıraktım. Yazmaktan, yani hayal kurmaktan yorulmuş bir adam olarak. “Yazmak için Yaşamak” beynime tohumlarını ektiğinden beri böyleydi bu. Yazmak, sürekli yazmak, bir yazar sürekli yazar. İyi amk bir yazar sürekli yazar da bir yazar arasıra da okunur ama… 38 yaşındayım ve hiçbir şey beni şaşırtmıyor. İri cüsseli bir adamım, Balzac kadar çok yerim ama onun kadar iyi yazamam. Günde iki paket sigara içerim. Vücudum “yapma bunları bana” d...

Yorumlar