12 Eylül 2008 Cuma

12 Eylül

yıllar önce bir abime Kenan Evren'i çocukken bir kahraman olarak gördüğümü söylediğimde çok şaşırmıştı. ama benim için öyleydi. anarşi diye bir şeyden bahsediyordu televizyon bu kötü bir şeydi (o kelimenin ne güzel ne tatlı ne mayhoş olduğunu ben yıllar sonra öğrendim o ayır) ve Kenan Evren de çıkıp onu bitirdiklerinden bahsediyordu. televizyonda habire onu görüyordum muhtelif askeri kıyafetler içinde, süpermen görseydim süpermeni kahraman bellerdim ben de. baskın oran bugün Taraf'ta gençler 12 Eylül'ü bilmiyorlar, bilen çıksın damarımı keserim filan demiş. yazının devamını bile okumadım, sadece bu başlık bile canımı sıkmaya yetti. hayır efendim biliyoruz. bir takım inlerden çıkarılan un çuvallarını biliyorum ben mesela. bir takım kötü adamların "kırsal"da elleri enselerinde birleşmiş bir şekilde bir yerlerden çıkarıldıklarını biliyorum. bir başka takım kötü adamların da şehirlerde aynı şekilde hapishanelere götürüldüklerini biliyorum. bunlar sadece işçi sınıfının çocukları değildi baskın amca, aralarında senin gibi insanlar da vardı. ben 12 eylül'ün ne büyük bir acıya sebep olduğunu kendi çabalarımla öğrendim. 83 doğumlu kardeşim ise bu konuda çok az şey biliyor ve bunun sorumlusu da o değil. insanlar yaşlandıkça boku gençlere atarlar ya bu durum tam da o. kardeşim bir şeylerden haberdar olmaya, etrafında olan biteni anlamaya başladığı yıllarda önceki kuşaklar olarak sen ona -ya da bana- bir kişisel tarih aktarımı yaptın mı? bak evladım biz büyük acılar yaşadık, şöyle şöyle oldu, böyle böyle oldu dedin mi? kardeşim ergenliğini yaşarken Turgut Özal bile hayatta değildi ve de Türkiye onun doğduğu senin de o acıları yaşadığın yıllardaki Türkiye'nin fersah fersah uzağındaydı! sen bu aktarımı yapma, sonra da 12 Eylül'ün sadece dolaylı etkilerini yaşayan bir kuşaktan 12 Eylül'ü öğrenmelerini, anlamalarını filan bekle.
sen zaten damarlarını çoktan kestin güzel abim. çok geç artık.
neden aktarmadık, neden çocuklarımıza anlatmadık diye sormak gerek önce. bunun cevabını kendi içinde delikanlıca verebiliyor olmak gerek. ihtiyarlık belirtileri bunlar. yalçın küçük'ü de böyle kaybetmiştik zaten.

4 yorum:

polente dedi ki...

Yakın tarihimizi öğrenmek için illaki birilerinin onu burnumuza sokması mı gerek yoksa demek istediğini ben tamamen kıçımdan mı anladım

Gökhan dedi ki...

evet biraz kıçından anlamışsın polentecim benim demek istediğim aslında şuydu. genç kuşağa 12 eylül'ü bilmiyorlar diye yüklenmenin haksız olduğunu, onların hayatlarını bambaşka kodlar üzerinden kurduklarını, bu kodların oluşumu sırasında müdahale etmeyip, onlara kişisel ya da yakın tarihini aktarmayan önceki kuşakların sonradan 12 Eylül'ü bilmiyorlar diye bu kuşakları aşağılamalarının yanlış olduğunu söylemeye çalışıyordum ben tam olarak. ama sabahın beşiydi ben de götümden yazmış olabilirim tabi

deryik dedi ki...

"gençler 12 eylülü bilmiyor"un devamı olarak "deniz bilmezler, che severler" de var. böyle gider bu. ben şahsen "kenyadan önce konyayı kurtar"ı bile duydum.

ama baskın oran zamanında siyasal fakültesinde bence yeterince anlattı. hani görece üstüne düşeni yaptı diyebilirim, birey olarak. yine de "bileğimi keserim" filan, abes olmuş. ilk kendisi bilmeliydi liseden çıkıp gelen öğrencinin siyasi bilgisizliğini. eh, herkes de mülkiye'de siyaset okumuyo. hele fenci bi öğrenci hiçbir şey duymadan dede bile olabilir.

kardeşim 92li mesela, "erbakan kim, türkeş ne" filan diyo. onu napıcaz o zaman? artık 90lılar üniversiteli. uğur mumcu öldürüldüğünde 3 yaşındalardı, oy veriyolar bugün.

lise kitaplarına girmiş artık 12 eylül, acebağ nasıl girdi? aynen o çocukluk imajı gibi bence, apoletli kurtarıcılar.

Gökhan dedi ki...

kenyadan önce konyayı kurtar'ı kazıdım aklımın bir kenarına deryik. sabahın benim için kör bir saatinde afyonum patlamadan okudum yorumumu, sonra dişlerimi fırçalarken kendimi kenyadan önce konyayı kurtar kenyadan önce konyayı kurtar derken buldum ya!